คก็เริ่มพูดจาเหลวไหลอีกแล้ว
อะไรก็จะไม่ ‘ทำให้ท่านผิดหวัง’ …ขอเพียงถึงเวลานั้นตอนที่นางขอให้เขากรีธาทัพ เขาจำสิ่งที่เขาพูดในวันนี้ได้ก็พอแล้ว!
เจียงเซี่ยนเอ่ยว่า “แล้วข้าจะถ่ายทอดคำพูดให้เจ้าอย่างไร? จะหาหลิวชิงหมิงก็ไม่ค่อยเหมาะกระมัง?”
หลี่เชียนคิดแล้วก็เอ่ยว่า “ข้ามีร้านแป้งทาหน้าอยู่ที่ตรอกเป่าต้าตรอกชุ่ยฮวาร้านหนึ่ง ตรอกนั้นก็มีร้านแป้งทาหน้าแค่ร้านเดียวเช่นกัน ท่านส่งคนไปซื้อแป้งทาหน้าที่นั่น เพียงแค่สั่งน้ำหอมกุหลาบของต้าอี้ ข้าก็รู้ว่าเจิ้นกั๋วกงตกลงที่จะยกฐานที่มั่นเทียนจินให้แล้ว และส่วนที่เหลือ…ก็เป็นงานของข้าแล้ว”
เจียงเซี่ยนตอบ “อืม” คำเดียว และเอ่ยว่า “งั้นเจ้ารีบกลับเถอะ! อากาศหนาวเกินไป ข้าก็จะกลับห้องอุ่นแล้วเหมือนกัน ข้าจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยอย่างเร็วที่สุด”
หลี่เชียนเลิกคิ้วพลางยิ้ม และเอ่ยว่า “ท่านไปก่อน ข้าจะอยู่ตรงนี้ เห็นท่านเข้าไปในห้องอุ่นแล้วค่อยไป…”
ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาเจียงเซี่ยนก็ไม่เคยต้องหลีกทางให้ใคร แล้วก็ไม่ได้รู้สึกว่าคำพูดนี้ผิดปกติตรงไหน จึงหันตัวและไปที่ห้องอุ่น
เดินไปได้ครึ่งทาง นางนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงย้อนกลับมาอีก และเอ่ยกับหลี่เชียนว่า “ที่ร้านเจ้ามีน้ำหอมกุหลาบหรือ?”
น้ำหอมกุหลาบมีค่ามากกว่าทองคำ และของมีราคาสูงมาก ทว่ามีคนต้องการซื้อน้อย จึงขายออกยากมาก
หลี่เชียนแสยะปากยิ้ม และเอ่ยว่า “มีหรือไม่ มีอะไรสำคัญ สิ่งที่สำคัญคือความต
