ตระกูลหลี่ก็กลับซานซีเร็วกว่าชาติก่อนสามปี และด้วยความสามารถของหลี่เชียน ก็น่าจะแข็งแกร่งมากขึ้นกว่าชาติก่อน
เจียงเซี่ยนมองหลี่เชียนครั้งหนึ่งเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
หลี่เชียนเลือดเดือดพลุ่งพล่าน และมีความคิดชั่ววูบขึ้นมาว่าเขายินยอมที่จะอุทิศตนให้กับคนที่ให้ความสำคัญและคอยสนับสนุนตนเอง
เจียหนานเป็นคนที่มีค่าในชีวิตเขาจริงๆ พอเจอนาง ไม่ว่าเขาจะทำอะไรก็กลายเป็นลงแรงน้อยแต่ได้ผลมากไปหมด
ที่สำคัญที่สุดคือนางเข้าใจเขา
ไม่ว่าเขาจะทำเรื่องเหลวไหลแบบไหน ไม่ว่าเขาจะพูดจาเนรคุณอย่างไร นางก็ไม่ใส่ใจแม้แต่นิดเดียว และตั้งแต่ไหนแต่ไรมาก็ไม่เคยรู้สึกว่าเขาแปลกและไม่ทำอะไรตามธรรมเนียม
หลี่เชียนยิ้มตาหยี รอยยิ้มเปลี่ยนเป็นสดใสเหมือนแสงแดดอีกครั้ง
ทว่ารอยยิ้มสดใสนี้กลับแตกต่างจากก่อนหน้านี้
เขาสดใสราวกับวันในฤดูร้อน แล้วก็อบอุ่นราวกับวันในฤดูหนาว แม้แต่ทิวทัศน์รอบด้านก็ยังถูกเขาส่องสว่างไปหมด
เจียงเซี่ยนเหม่อลอยเล็กน้อย
รอยยิ้มนี้…คุ้นเคยมาก
เหมือนนางเคยเห็นจากหลี่เชียนที่ไหน?
เจียงเซี่ยนเหลือบตาลง
หลี่เชียนยับยั้งความตื่นเต้นจากก้นบึ้งของหัวใจไว้ได้แล้ว จึงเอ่ยพลางหัวเราะเบาๆ ว่า “เจียหนาน ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง ขอเพียงเจิ้นกั๋วกงยอมยกฐานที่มั่นเทียนจินให้ ข้าจะต้องกลับไปซานซีได้อย่างแน่นอน! ข้ารับประกัน!”
เจียงเซี่ยนขมวดคิ้ว
นี่มันจูงลาไปไหนก็เป็นลาจริงๆ
เพิ่งจะพูดจาจริงจังได้สองประโย
