อกไปหาฝ่าบาท เฉาไทเฮาจะไม่มีทางหยุดอย่างเด็ดขาด และด้วยนิสัยของฮองไทเฮา สุดท้ายฝ่าบาทก็อาจจะประนีประนอมด้วย แทนที่ถึงเวลานั้นจะไม่รู้ว่าจะมีจุดจบอย่างไร สู้เชื่อฟังเฉาไทเฮา อยู่ที่ภูเขาวั่นโซ่วดีๆ และคลอดลูกออกมาแล้วค่อยว่ากันดีกว่า…”
เจียงเซี่ยนเบิกตาโต นางแทบไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตนเองได้ยิน และเอ่ยว่า “นางคงจะไม่ได้คิดว่าตนเองคลอดลูกแล้วยังจะรอดใช่หรือไม่?”
หลี่เชียนยิ้มและเอ่ยว่า “จะมีสักกี่คนที่มีสติเช่นท่าน? เวลานี้ฝ่าบาทยอมก้มพระเศียรให้ต่อหน้าพระพักตร์ไทเฮาเพื่อนาง บางทีนางอาจจะยังเชื่อจริงๆ ก็ได้ว่าตนเองจะโชคดีและรอดไปได้!”
เจียงเซี่ยนไม่รู้จะพูดอะไรดีแล้ว
หลี่เชียนเอ่ยว่า “เอาเถอะ พวกเราอย่าสนใจเรื่องพวกนี้เลย ถึงแม่นมฟางจะไม่เต็มใจที่ถูกเฉาไทเฮาใช้เป็นเครื่องมือแค่ไหน พวกนางก็ยินดีทำกันทั้งคู่ พวกเราที่อยู่ข้างๆ เตือนนาง นางยังอาจจะคิดว่าเป็นการยุแยงให้แตกคอกันเสียด้วยซ้ำ”
ไม่ใช่ว่าเจียงเซี่ยนไม่เคยเจอคนแบบนี้
ผลประโยชน์มหาศาลอยู่ตรงหน้า มีน้อยคนมากที่จะยังคงเยือกเย็นได้
หลี่เชียนก็เอ่ยว่า “ของที่ข้าให้ท่าน ท่านถูกใจหรือไม่? ครั้งที่แล้วข้าไปร้านขายเครื่องประดับเงินทองยังเห็นมรกตเม็ดหนึ่งขนาดเท่าไข่ห่านด้วย แต่ไม่มีที่เข้าคู่กัน ข้าจึงไม่ได้ซื้อ…”
เจียงเซี่ยนเอ่ยอย่างตกใจว่า “เจ้าซื้อของพวกนี้ให้ข้าทำไม? ในคลังของข้าไม่ใช่ว่าไม่มีเสียหน่อย?” และเอ่ยอีกว่า “เจ้าเอาเงินมา
