นเห็นเขาดูซื่อๆ เหมือนนำของที่ตนเองคิดว่าแปลกใหม่มาให้ดู ก็อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ และเอ่ยว่า “ของชิ้นนั้นเรียกว่านาฬิกาพก! ก็ไม่ใช่ของหายากอะไรเช่นกัน ว่ากันว่าคนที่มีฐานะเล็กน้อยของชนกลุ่มน้อยเหล่านั้นต่างก็ซื้อไหว”
หลี่เชียนไม่สนใจ และเอ่ยว่า “ที่พวกเราไม่มีใช่หรือไม่? ที่พวกเราไม่มีก็เป็นของหายาก!” เจียงเซี่ยนหัวเราะ
หลี่เชียนมองแก้มทั้งสองข้างที่ขาวเนียนเพราะมีความสุขของนาง ก็เหมือนช่วงเวลาที่หนาวที่สุดในฤดูหนาวถูกเตารีดรีดไปแล้ว เขามีความสุขและถูกใจจนพูดไม่ออก
เจียหนานควรจะใช้ชีวิตแบบนี้ถึงจะถูก!
มีรอยยิ้มในทุกวัน และไร้ซึ่งความกังวล
ไม่ใช่แอบทำหน้าไม่พอใจอยู่ในมุม ระวังอันนี้แล้วก็ระวังอันนั้น แถมยังต้องคิดหาทางลอบวางแผนทำร้ายคนอื่นอีก
สายตาของหลี่เชียนทอประกายระยิบระยับ
เขาอยากยื่นมือออกไปลูบแก้มของเจียงเซี่ยนมาก อยากรู้ว่าแก้มของนางจะเนียนนุ่มเหมือนกลีบดอกไม้ที่เขาเคยสัมผัสหรือไม่
หลี่เชียนอดที่จะบิดนิ้วมือไม่ได้
ทว่าจู่ๆ เจียงเซี่ยนก็เขย่งเท้าขึ้นมาและมองไปทางทะเลสาบสือช่า แล้วถามเขา “เจ้าไปดูกองบัญชาการปัญจทิศรักษานครกับหน่วยองครักษ์เล่นปิงฉิวมาหรือยัง?”
นางยิ้มแล้ว หลี่เชียนก็ควรไปทำสิ่งที่ควรทำตามหน้าที่แล้วเช่นกัน
“ดูมาแล้ว” หลี่เชียนยังคงตกอยู่ในความรู้สึกที่สวยงามเมื่อครู่ แม้จะตอบอย่างจิตใจไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัว แต่กลับเอ่ยอย่างตรงไปตรงมามาก “ข้า
