ือ เจียงเซี่ยนพยักหน้า หลี่เชียนจึงเล่าต่อ “ทำจากแก้วหลากสี ไม่เหมือนกับแบบที่กรมวังของพวกเราเผาออกมา แต่เป็นแบบใส วาดรูปพระโพธิสัตว์องค์หนึ่งของพวกเขา ผมสีทองตาสีเขียว อุ้มเด็กชายคนหนึ่งโดยเปิดเสื้อท่อนบนเผยแขน ภาพนั้นไม่เท่าไร แต่ของถือว่าหายากและแปลกใหม่ ครั้งหน้าข้าจะให้พวกเขาเอามาให้ท่านชมสักอัน ข้าได้ยินพวกเขาบอกว่า ชนกลุ่มน้อยแถบนั้นยังใส่เกลือชนิดหนึ่งไว้ในนั้นด้วย เวลาพวกผู้หญิงรู้สึกไม่สบายก็วางไว้ใต้จมูกและดมสักหน่อยก็หายแล้ว ข้าจะให้พวกเขาเอาเกลือมาให้ท่านสักหน่อยเหมือนกัน หากท่านรู้สึกไม่สบาย ก็สามารถเอาออกมาดมได้”
นี่กำลังพูดเรื่องอะไรอยู่น่ะ?!
เจียงเซี่ยนคิดดูแล้วก็รู้สึกว่าภาพนั้นตลกมาก นางกลั้นไม่ไหวจึงหัวเราะออกมา แถมยังผลักหลี่เชียนที่อยู่ใกล้นางมากตามใจชอบไปทีหนึ่ง และเอ่ยว่า “ข้าไม่อยากได้ของชิ้นนั้นหรอก! เจ้าอยากดมเจ้าก็ให้คนเอาให้ไปเจ้าเถอะ อย่ามาอ้างชื่อข้าเลย!”
หลี่เชียนคิดดูแล้วก็รู้สึกว่าน่าสนใจเช่นกัน เขาถูกเจียงเซี่ยนผลักก็ไม่ได้ใส่ใจ และยังคงเอ่ยพลางยิ้มประจบเช่นเดิมว่า “งั้นท่านชอบอะไร? กล้องส่องทางไกล? กระจกตะวันตกที่สามารถมองเห็นหน้าคนได้ชัดมาก? ไม่งั้น…ข้าเอานาฬิกาตะวันตกมาให้ท่านเรือนหนึ่ง ของชิ้นนั้นแม่นยำมาก ว่ากันว่ายังมีอันที่เล็กมากๆ ที่สามารถถือใช้ในมือได้ด้วย ข้าจะเอามาให้ท่านเรือนหนึ่ง…”
เขายิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าความคิดนี้ไม่เลว
เจียงเซี่ย
