หลี่เชียนก็เข้าใจเจตนาของจ้าวอี้ทันทีเช่นกัน
สีหน้าของเขาจึงซีดตามไปด้วย ในใจเหมือนคลื่นลูกใหญ่โหมซัดสาดกระทบโขดหินอย่างแรง ทำให้ความโกรธที่ไม่สามารถอธิบายได้ผุดออกมาดั่งสายน้ำ เขาปิดความโกรธนี้ไม่ได้ด้วยซ้ำ จนมันพุ่งตรงเข้าไปในความคิดของเขา
“เกินไปแล้ว!” สายตาของเขาโหดเหี้ยมและดุดัน สีหน้านิ่งสนิท “ฝ่าบาทเป็นฮ่องเต้ เป็นผู้ปกครองทั้งใต้หล้า แล้วฝ่าบาทจะทำแบบนี้ได้อย่างไร?”
หากสุดท้ายฮองเฮาไม่ใช่เจียงเซี่ยน นางจะทำอย่างไร?
ชั่วขณะนั้นเขาก็คิดอยากจะฆ่าจ้าวอี้แล้ว
หลี่เชียนที่ดูเหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคนทำให้เจียงเซี่ยนสีหน้าเปลี่ยนไปเป็นอย่างมาก นางร้องอย่างตกใจเบาๆ และถอยหลังติดกันหลายก้าว
นาง…นางเหมือนกับเห็นหลี่เชียนที่บุกเข้ามาในวังฉือหนิงของนางอีกครั้ง
เละเทะไปทั้งตัว และเลือดยังคงหยดจากดาบที่สะท้อนแสงอันเย็นยะเยือกไปรอบด้าน
เจียงเซี่ยนหันตัวไป แล้วน้ำตาก็ไหลลงมาอย่างไม่ทันตั้งตัว
ทำไมถึงเป็นหลี่เชียน?
ทำไมถึงเป็นเจ้าคนสารเลวนี่?
เขาหาเรื่องใครไม่ได้ จึงต้องมาหาเรื่องนางหรือ?
ในสมองของเจียงเซี่ยนตีกันยุ่งเหยิงมาก เรื่องราวในอดีตเบียดเสียดเข้ามาเหมือนสายน้ำ ทว่านางก็รู้ดีอยู่แก่ใจว่า เรื่องราวในอดีตกับคนๆ นี้ในตอนนี้ไม่เกี่ยวข้องกันแม้แต่นิดเดียว นางไม่รู้ว่าตนเองควรจะทำอย่างไร แล้วก็ไม่รู้เช่นกันว่าตนเองกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ และยิ่งไม่อยากรู้ว่าหลังจากนี้จะทำอย่างไร…นางแค่อยากห
