ยุดอยู่ตรงนี้ หยุดอยู่ ณ เวลานี้ ให้นางร้องไห้อย่างเต็มที่สักรอบ และให้นางเป็นคนโง่ที่ไม่คิดอะไรทั้งนั้นสักครั้ง
ทว่าหลี่เชียนกลับตกใจกับความเสียใจของเจียงเซี่ยน เขาตกตะลึงจนไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี?
เข้าไปปลอบใจ เขาก็เหมือนจะไม่มีสิทธินี้ ทำอะไรให้นางไม่ได้และดูนางปิดหน้าร้องไห้ เหมือนแมวตัวน้อยที่ซ่อนตัว หัวใจเขาก็เหมือนฉีกเป็นสองชิ้น จนเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสเป็นระยะ…
ดีที่เขาเป็นคนหนักแน่นและเด็ดเดี่ยว เพียงไม่กี่อึดใจก็ตัดสินใจได้อย่างแน่วแน่แล้ว
“ไม่ต้องร้องไห้แล้ว!” เขาเข้าไปตบบ่าของนางเบาๆ และเอ่ยเสียงเบาว่า “ท่านเชื่อข้าหรือไม่? หากท่านเชื่อ ข้าจะคิดหาทางให้ฝ่าบาทแต่งงานกับท่าน”
เขาพูดไป สายตาก็ฉายแววโหดเหี้ยมออกมาโดยที่ตัวเขาเองไม่รู้ด้วยซ้ำ
เจียงเซี่ยนรู้สึกว่าเขากำลังพูดจาเหลวไหลอีกแล้ว
“เจ้าจะทำอย่างไรให้ฝ่าบาทแต่งงานกับข้า?” นางเอ่ยปนสะอึกสะอื้น พลางคลำหาผ้าเช็ดหน้าอย่างลวกๆ มาเช็ดน้ำตา “เจ้าบังคับฝ่าบาทได้ด้วยงั้นหรือ?”
“ข้าบังคับฝ่าบาทไม่ได้ก็จริง” หลี่เชียนเห็นเจียงเซี่ยนค่อยๆ หยุดร้องไห้แล้ว หัวใจก็ค่อยๆ สงบลงตามไปด้วย สมองจึงคิดออกอย่างเร็วมากเช่นกัน “แต่ข้ารับใช้อยู่ข้างพระวรกายเฉาไทเฮา เฉาไทเฮาไว้วางพระทัยข้ามาก ข้าจะคิดหาทางให้เฉาไทเฮาตัดสินพระทัยเรื่องแต่งงงานให้ฝ่าบาท…ท่านไม่ต้องกังวล”
เจียงเซี่ยนไม่สงสัยเลยว่าเขาจะทำไม่ได้ เพียงแค่รู้สึกว่านิสัยพูดเองเออเองของเข
