จนแสบตา
“ท่านก็คิดว่าข้าจะกลายเป็นแม่ทัพที่มีชื่อเสียงเหมือนกันหรือ?” เขาถาม ในน้ำเสียงมีความร้อนรนที่ทำให้คนสังเกตได้ยาก แต่กลับถูกเจียงเซี่ยนจับได้แล้ว
ก็?!
มีคนคิดแบบนี้เหมือนกันงั้นหรือ?
หลี่ฉางชิง? หรือว่าเพื่อนหญิงที่รู้ใจคนไหนของเขา?
ชาติก่อนเขาไม่แต่งงาน จนกระทั่งนางพระราชทานอนุภรรยาให้เขา เขาถึงมีทายาท
เจียงเซี่ยนขมวดคิ้วขึ้นมา และย้อนถามว่า “เจ้าไม่อยากเป็นแม่ทัพที่มีชื่อเสียงที่ทิ้งชื่อเสียงอันดีงามไว้ในประวัติศาสตร์หรือ?”
หลี่เชียนแสยะปากยิ้ม รอยยิ้มทระนงตนและได้ใจ ราวกับส่องสว่างไปทั่วหล้า “ตั้งแต่เล็กข้าก็หวังว่าตนเองจะเป็นเหมือนเว่ยชิงกับฮั่วชวี่ปิงได้ ท่านพ่อบอกว่า ข้ามีแววว่าจะเป็นแม่ทัพ ต่อไปจะต้องกลายเป็นแม่ทัพที่มีชื่อเสียงอย่างแน่นอน”
“คนที่เอ่ยเรื่องนี้คือพ่อของเจ้า?” เจียงเซี่ยนรู้สึกงุนงงเล็กน้อย
ในเมื่อเชื่อมั่นในลูกชายของตนเองขนาดนี้ ทำไมตอนที่อายุสามสิบสี่สิบปีถึงลาออกและปลีกตัวออกจากราชสำนัก? ต่อให้ไม่อยากขวางทางลูกชาย อย่างน้อยก็คุมพวกยุทธปัจจัยอย่างเสบียงกับหญ้าก็ได้กระมัง? ถึงอย่างไรก็น่าไว้ใจมากกว่าพี่ชายที่ชื่อหลี่หลินนั่นกระมัง?
นางมักจะรู้สึกว่ามีบางจุดในนั้นที่นางไม่เข้าใจ
ทว่านางก็ไม่ได้ซักถามมากนักเช่นกัน
ถึงอย่างไรก็เป็นเรื่องของชาติก่อน และหลังจากนางฟื้นคืนชีพมา เรื่องราวมากมายก็เปลี่ยนไปแล้ว หลี่เชียนกับหลี่ฉางชิงได้รับผลกระทบมากขึ้น ความสัม
