ู้กาลเทศะ เจียงเซี่ยนคิดว่าหากตนเองเป็นจ้าวอี้ ก็คาดว่าเป็นไปได้ค่อนข้างมากที่จะเลือกนาง
ทุกคนคารวะ แล้วก็นั่งล้อมวงทำให้ร่างกายอบอุ่นข้างกองไฟกองใหญ่ในห้องอุ่น
หานถงซินนั่งตีหน้าขรึมอยู่ตรงนั้น นางไม่มองเจียงเซี่ยนแม้แต่ครั้งเดียว และลากไช่หรูอี้ไปซุบซิบคุยกัน
แต่ไช่หรูอี้กลับอยู่เป็นมากกว่าหานถงซิน นางยิ้มพลางฟังหานถงซินพูด และลากเจียงเซี่ยนกับไป๋ซู่เข้ามาอย่างต่อเนื่อง “…ท่านหญิงมาพร้อมกับฝ่าบาทใช่หรือไม่? ได้ยินว่าวันนี้คนของกองบัญชาการปัญจทิศรักษานครจะเล่นปิงฉิว[1]กับหน่วยองครักษ์? ต้องยอดเยี่ยมมากอย่างแน่นอน!” และเอ่ยอีกว่า “ท่านหญิงชิงฮุ่ย ขอแสดงความยินดีกับการหมั้นของท่านด้วย วันที่มอบของหมั้นชุดเล็กอย่าลืมให้บัตรเชิญข้าล่ะ ข้าจะไปร่วมสนุกด้วย”
เจียงเซี่ยนเห็นนางสีหน้าเหมือนเดิม หากไม่ใช่ว่าชาติก่อนนางทำเรื่องเหลวไหลเหล่านั้น ก็ยังดูไม่ออกจริงๆ ว่านางชอบเฉาเซวียนขนาดนั้น
“มีเล่นปิงฉิวด้วยหรือ?” เจียงเซี่ยนนับถือนางเล็กน้อย น้ำเสียงจึงอ่อนโยนลงอย่างเลี่ยงไม่ได้ “ข้าไม่รู้เรื่อง หลายวันนั้นที่ออกจากวังข้าเล่นไพ่อยู่เป็นเพื่อนไทฮองไทเฮาตลอด ไม่ได้อ่านราชโองการอย่างละเอียดด้วยซ้ำ”
หานถงซินได้ยินแล้วก็เอ่ยว่า “อืม” อย่างดูถูก เหมือนนางกำลังโกหก
คุณหนูใหญ่เติ้งแห่งจวนอันลู่โหวที่นั่งก้มหน้าดื่มชาอยู่ข้างๆ เพียงลำพังและแลดูเงียบเป็นพิเศษได้ยินแล้วก็อดที่จะเงยหน้ามองเจียงเซี่ยนครั้
