ความรู้สึกแบบนี้
นางเดินผ่านข้างตัวเขาไปโดยไม่มองข้างทาง
จ้าวเซี่ยวมองภาพเงาด้านหลังที่ผอมบางของนาง แล้วก็อดที่จะเผยสีหน้าสนใจออกมาไม่ได้
ไทฮองไทเฮาอายุมากแล้ว และก็เป็นผู้อาวุโส ทุกคนก็ไม่ได้แบ่งแยกกันชัดเจนขนาดนั้น จึงจัดงานเลี้ยงที่ห้องรับแขกของห้องอุ่นตะวันออก แต่เจียงเซี่ยนกับไป๋ซู่เป็นเด็กสาวที่อายุค่อนข้างน้อย โดยเฉพาะอย่างยิ่งไป๋ซู่นั้นถือว่าหมั้นกับเฉาเซวียนแล้ว ทั้งสองคนจึงไม่ได้อยู่เป็นเพื่อนข้างกายไทฮองไทเฮาเหมือนตอนเด็กแล้ว ทว่ากลับไปรับประทานอาหารด้วยกันที่ตำหนักตงซานแทน
ไป๋ซู่ก็เอ่ยถึงจ้าวเซี่ยวขึ้นมา “ฝ่าบาทจะให้เขาอยู่เมืองหลวงจริงๆ หรือ?”
“ต่อให้ฝ่าบาทมีพระราชประสงค์ ก็ต้องดูว่าจิ้งไห่โหวจะยอมหรือไม่เช่นกัน!” เจียงเซี่ยนกำลังคิดถึงเฉาไทเฮา หลี่เชียน และเฉาเซวียนที่อยู่ภูเขาวั่นโซ่ว จึงพูดจาอย่างไม่ค่อยใส่ใจนัก “จ้าวเซี่ยวเป็นลูกชายที่เกิดจากภรรยาเอกของตระกูลจ้าว ลูกชายอีกสองคนของจิ้งไห่โหวต่างเป็นลูกชายที่เกิดจากอนุภรรยา คนหนึ่งอายุน้อยกว่าจ้าวเซี่ยวสิบปี อีกคนอายุน้อยกว่าสิบสามปี จิ้งไห่โหวคงไม่มีทางให้จ้าวเซี่ยวอยู่เมืองหลวงอยู่แล้ว”
ไป๋ซู่ฟังอยู่ก็เบิกตาโต และเอ่ยว่า “เป่าหนิง ทำไมเจ้าถึงรู้เยอะขนาดนั้น? พวกเราก็อยู่ด้วยกันทุกวัน…”
หากแค่แต่งงานกับผู้บัญชาการที่สืบทอดตำแหน่งมาหลายรุ่น แน่นอนว่าพวกนางไม่จำเป็นต้องรู้เยอะขนาดนี้ แต่คนที่ไป๋ซู่แต่งงานด้วยคือเฉาเซว
