จ้าวอี้เอ่ยถึงจุดประสงค์ที่เขามา “หมอหลวงเถียนเข้าวังมาตรวจชีพจรให้เจ้าหรือยัง? เขาว่าอย่างไรบ้าง? ข้าปรึกษากับพี่ใหญ่ของเจ้าเรียบร้อยแล้ว อีกสองสามวันพวกเราไปเล่นบนน้ำแข็งที่ทะเลสาบสือช่า ถึงเวลานั้นก็พาเจ้าไปด้วย เจ้าอย่าได้ป่วยเรื้อรังเชียว ไม่งั้นเสด็จย่าไม่มีทางอนุญาตให้เจ้าไปอย่างเด็ดขาด และข้าก็บอกคนของสำนักหมอหลวงแล้วเช่นกันว่าให้พวกเขาคิดหาวิธีทำยาเม็ดกันหนาวและแก้ไอให้เจ้าพกไปด้วย เผื่อไว้ก่อน…เสื้อขนสัตว์เจ้าก็ต้องใส่ให้มิดชิด…ช่างเถอะ ข้าเพิ่งได้หนังเตียว[1]สีดำมาหลายผืน เดี๋ยวเจ้าให้นางในที่อยู่ข้างกายเจ้าไปเอาที่เสี่ยวโต้วจึ แล้วให้กองพระภูษารีบตัดเสื้อขนสัตว์มาให้เจ้าสักตัว…”
เขาพูดไม่หยุด เหมือนนางในขี้บ่นอายุมาก
จ้าวเซี่ยวยากที่จะปิดบังความรู้สึกตกใจได้ จึงรีบหลุบตาลง และก้มหน้าดื่มชา
เขาเคยได้ยินว่าฮ่องเต้กับท่านหญิงเจียหนานสนิทสนมกันมาก แต่คิดไม่ถึงว่าจะสนิทสนมกันถึงระดับนี้
และเมื่อครู่เขายังสังเกตเห็นว่า ตอนที่ฮ่องเต้เข้ามา เจียงเซี่ยนคารวะอย่างลวกๆ ก็จบเรื่องแล้ว ไป๋ซู่ที่ติดตามนางก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดีไปชั่วขณะ ทว่าคนอื่นกลับไม่รู้สึกแปลกสักนิด เหมือนปกติก็จะเป็นเช่นนี้อยู่แล้ว
หรือว่าคนที่ฮ่องเต้ชอบ…คือเจียงเซี่ยน!
งั้น…เจียงเซี่ยนจะเป็นฮองเฮาหรือไม่?
ความคิดนี้ทำให้จ้าวเซี่ยวประหลาดใจเป็นอย่างมาก
เขาติดตามมารดาไปดูงิ้วตั้งแต่เด็ก ผู้หญิงที่อยู่บนเวทีเหล่า
