่านพ่อเที่ยวสอบถามหาหมอชื่อดังและยาให้ท่านแม่อยู่ตลอด ท่านพ่อให้กระหม่อมไม่ต้องกังวล เขาจะดูแลท่านแม่ของกระหม่อมอย่างดี สองวันนี้กระหม่อมยังเขียนจดหมายกลับไปไถ่ถามด้วย ท่านพ่อตอบจดหมายมาว่าปลอดภัยดีทุกอย่าง ให้กระหม่อมไม่ต้องเป็นห่วงพ่ะย่ะค่ะ!”
ไทฮองไทเฮาพยักหน้า ทว่าจ้าวอี้กลับเอ่ยอย่างกะทันหันมากว่า “จ้าวเซี่ยว ข้าจำได้ว่าเจ้ามีกันสามคนพี่น้อง เจ้าเป็นลูกชายคนโต…”
จ้าวเซี่ยวพยักหน้า
จ้าวอี้ก็เอ่ยว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าว่าเจ้าอยู่ที่เมืองหลวงก็ได้! เมืองหลวงทิวทัศน์สวยงาม ผู้คนจริงใจและใจกว้าง มีของทุกอย่างที่ต้องการ น่าสนใจมาก ที่ฝูเจี้ยนมีโจรสลัดเข้าออกตลอด แถมยังต้องยกทัพทำสงคราม ไม่ระวังเพียงนิดเดียวก็ตาย อันตรายเกินไปแล้ว! ข้าแต่งตั้งให้เจ้าเป็นผู้บัญชาการหน่วยองครักษ์ดีกว่ากระมัง?”
หน่วยองครักษ์มีห้าหน่วยใหญ่ แต่ละหน่วยมีห้าพันคน ผู้นำคือผู้บัญชาการระดับสาม หัวหน้าคือระดับสอง
ทุกคนต่างตกใจ
แม้ว่าก่อนหน้านี้จะลือกันตลอดว่าฮ่องเต้อยากให้ซื่อจื่อจิ้งไห่โหวอยู่เมืองหลวง ทว่าก็เป็นครั้งแรกที่ฮ่องเต้พูดออกมาอย่างชัดเจนขนาดนี้ แถมยังในสถานการณ์แบบนี้ด้วย…
บรรยากาศของห้องอุ่นตะวันออกชะงักงัน
เจียงเซี่ยนเงยหน้ามองจ้าวเซี่ยว
จ้าวเซี่ยวรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย แล้วก็เผยสีหน้าดีใจออกมา เขาลุกขึ้นยืนและขอบคุณจ้าวอี้ “ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงพระราชทานตำแหน่งให้พ่ะย่ะค่ะ หากท่านพ่อทราบจะต้องจ
