ดูท่าทางของเติ้งเฉิงลู่ ไม่น่าจะเป็นคนที่ชอบออกหน้านี่นา?!
นางไม่ได้มองเติ้งเฉิงลู่อีกแม้แต่ครั้งเดียว จ้าวอี้ลากเจียงลวี่ออกมาแล้ว และเอ่ยว่า “อาลวี่ ถึงเวลานั้นเจ้าต้องมาให้ได้นะ ข้าจะแจ้งกองบัญชาการปัญจทิศรักษานครให้เจ้าเอง!”
เจียงลวี่ยิ้มและขานรับว่า “พ่ะย่ะค่ะ” แล้วเอ่ยว่า “ดูท่าทางกระหม่อมต้องเตรียมรองเท้าเดินบนลานน้ำแข็งล่วงหน้าแล้ว”
หัวข้อสนทนาเปลี่ยนไปที่การเล่นบนน้ำแข็งแล้ว
แม้แต่ไทฮองไทเฮาก็ระลึกถึงเรื่องที่เดินบนน้ำแข็งที่อุทยานหลวงตะวันตกกับไทฮองไท่เฟยสมัยนางยังสาวเช่นกัน
ทุกคนผลัดกันพูดคุย ชั่วพริบตาก็ถึงเวลารับประทานอาหารเที่ยงแล้ว
ไทฮองไทเฮาให้พวกเขาอยู่รับประทานอาหารเที่ยง
จ้าวอี้ก็ไม่เกรงใจเช่นกัน เขายิ้มและตกลง
เจียงเซี่ยนไปช่วยร่างรายการอาหาร
อาหารเย็นสองสามอย่าง อาหารร้อนสองสามอย่าง แกงสองสามอย่าง หม้อไฟสองสามอย่าง…ไม่นานนางก็สั่งให้ฉิงเค่อเขียนรายการชุดหนึ่งและไปที่ห้องอุ่นตะวันออก
ทว่ากลับเจอจ้าวเซี่ยวที่ไม่รู้ว่ามายืนอยู่ใต้ชายคาหน้าประตูตั้งแต่เมื่อไร
“ท่านหญิง ท่านก็ไร้น้ำใจเกินไปแล้ว!” เขายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์และมองเจียงเซี่ยน “ฝ่าบาทขุดหลุมใหญ่ขนาดนั้นให้ข้ากระโดด ท่านก็ไม่เตือนข้าสักหน่อยเช่นกัน!”
——————-
