้าวังมาเป็นเพื่อนท่านแม่ พวกเราเจอกันที่ระเบียงคด ข้าถามท่านว่าชอบกินบ๊ะจ่างอะไร…”
เจียงเซี่ยนจำได้แล้ว
นั่นเป็นครั้งแรกในชีวิตที่นางถูกคนรั้งไว้คุย
นางจำได้เพียงว่าคนนั้นพูดจาตะกุกตะกักต่อหน้านางและเหงื่อตกเต็มศีรษะ แต่กลับลืมหน้าตาของคนนั้นไปตั้งนานแล้ว
ชาติก่อน นางไม่เข้าใจว่านี่คือชอบ
แถมยังทำให้เขาจากไปอย่างตกใจด้วย
ชาตินี้นึกขึ้นได้แล้วกลับเสียใจกับคนนั้น
นางยิ้มและเอ่ยว่า “เจ้าก็เข้าวังมาพบฝ่าบาทเช่นกันหรือ?”
เจียงเซี่ยนน้ำเสียงอ่อนโยน แตกต่างกับคนที่จ้องมองเขาด้วยสายตาเย็นยะเยือกในวันนั้นอย่างสิ้นเชิง
เติ้งเฉิงลู่อ้ำๆ อึ้งๆ และพูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว เขาเห็นว่าทุกคนเข้าไปในห้องอุ่นตะวันออกหมดแล้ว และไม่อาจชักช้าได้แล้ว จึงรีบตามไป แต่ก็ไม่ทันระวังไปชนม่านประตูเข้า จนเกือบล้ม
นางในและขันทีที่เข้าเวรอยู่ข้างๆ กลั้นไว้ไม่กล้าหัวเราะ
ทว่าเติ้งเฉิงลู่กลับอยากให้ฟ้าผ่าตนเองเสียตอนนี้
เขากุมหน้าผากที่ถูกชนไว้ และเข้าไปในห้องอุ่นตะวันออกอย่างอับอาย
————
