ือนกัน…”
อ๋องเหลียวดูท่าทางอายุยี่สิบสี่ยี่สิบห้าปี รูปร่างผอมสูง หน้าตาสุภาพเรียบร้อย สวมชุดผ้าดิ้นใยป่านสีแดงอมม่วง ท่าทางสูงใหญ่
เขายิ้มพลางประสานมือคารวะเจียงเซี่ยน ถือว่าคารวะแล้ว แลดูทำอะไรตามใจชอบและสนิทสนม
ทว่าจ้าวเซี่ยวกลับขยิบตาให้เจียงเซี่ยน และเอ่ยว่า “ที่แท้ท่านนี้ก็คือท่านหญิงเจียหนานนี่เอง!” น้ำเสียงผ่อนคลายและมีความสุขจนเหลาะแหละเล็กน้อย
จ้าวอี้เลิกคิ้ว และเอ่ยว่า “ที่แท้พวกเจ้ารู้จักกันหรือ?”
จ้าวเซี่ยวยิ้มและเอ่ยว่า “ครั้งที่แล้วบังเอิญเจอท่านหญิงเข้าที่ภูเขาวั่นโซ่ว แต่ตอนนั้นชายหญิงแตกต่างกัน จึงมองอยู่ไกลๆ และไม่กล้าถาม…คิดไม่ถึงว่าจะมาเจอกันที่วังฉือหนิงอีก”
จ้าวอี้พยักหน้า สีหน้าเย็นชาเล็กน้อย และแนะนำไป๋ซู่กับพวกเขา
ไป๋ซู่คารวะอย่างสุภาพเรียบร้อย
เจียงเซี่ยนสังเกตเห็นว่าอ๋องเหลียวมองไป๋ซู่สองสามครั้ง แต่สายตาไม่ได้ตกใจ ทว่าสังเกต
เพราะไป๋ซู่กำลังจะแต่งงานกับเฉาเซวียนหรือ?
เจียงเซี่ยนคาดเดาในใจ
ฮ่องเต้พาพวกอ๋องเหลียวเข้าไปในห้องอุ่นตะวันออก
เจียงเซี่ยนกับไป๋ซู่ถอยหลังเล็กน้อย รอให้พวกเขาเข้าไป
ผู้ชายคนหนึ่งที่เดินอยู่ท้ายสุดเดินมาข้างหน้าอย่างลังเล เขาหยุดลงข้างกายเจียงเซี่ยน และพึมพำอย่างทำอะไรไม่ถูกว่า “ท่านหญิง ท่านยังจำข้าได้หรือไม่? ข้าคือเติ้งเฉิงลู่แห่งจวนอันลู่โหว”
เจียงเซี่ยนจำเขาไม่ได้
เขาหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที และเอ่ยว่า “ก็…ก็วันเทศกาลบ๊ะจ่าง ข้าเข
