ส่ชุดสีน้ำเงินสวยกว่านะ!”
เจียงเซี่ยนก็รู้สึกอึดอัดเช่นกัน นางดึงเสื้อด้านหน้า แต่ปากกลับเอ่ยว่า “ปีใหม่นี่นา ต้องเรียกสิ่งดีๆ เข้ามาหน่อย!” นางเอ่ยพลางปรายตามองไป๋ซู่ครั้งหนึ่ง
วันนี้ไป๋ซู่ก็ใส่สีแดงเข้มทั้งตัวเหมือนกัน ทว่าบนศีรษะติดดอกสายน้ำผึ้งผ้าไหมจางสองดอก ทั้งสองคนจูงมือกันเข้าไปในห้องอุ่นของไทฮองไทเฮา มองไปไกลๆ เหมือนตุ๊กตารูปคนสองตัว
ไทฮองไทเฮาเห็นแล้วก็หัวเราะไม่หยุด พลางหยิบขนมรังไหมมาให้พวกนางกิน และถามพวกนางว่าหลับสบายหรือไม่ หน้าตาสดใส สีหน้ามีเลือดฝาด
ไทฮองไทเฮาเป็นแบบนี้ทำให้เจียงเซี่ยนเห็นแล้วก็มีความสุขเช่นกัน ทั้งสองคนล้อมไทฮองไทเฮาด้วยรอยยิ้มและเอ่ยสิ่งที่เป็นมงคล
ไทฮองไทเฮากำลังจะให้อั่งเปาเป็นรางวัลแก่พวกนาง หลิวตงเยว่ก็วิ่งเข้ามาบอกว่าจ้าวอี้กับพวกซื่อจื่อจิ้งไห่โหวและอ๋องเหลียวมาคารวะไทฮองไทเฮาแล้ว
ไทฮองไทเฮาขมวดคิ้วเล็กน้อยจนแทบมองไม่เห็น และให้เจียงเซี่ยนกับไป๋ซู่กลับไปก่อน ถึงจะสั่งให้หลิวตงเยว่เชิญคนเข้ามา
แต่ยังคงสายไปเล็กน้อยอยู่ดี
พอไป๋ซู่กับเจียงเซี่ยนออกไปข้างนอกก็เจอพวกจ้าวอี้อยู่ตรงหน้า อยากกลับไปเงียบๆ ก็ไม่ได้
ทั้งสองคนจำเป็นต้องเข้าไปคารวะจ้าวอี้
จ้าวอี้ชี้พวกเจียงลวี่กับหวังจ้าน และเอ่ยว่า “เจียหนาน คนพวกนี้เจ้ารู้จักหมด ข้าก็ไม่แนะนำแล้ว ท่านนี้คืออ๋องเหลียวพี่ใหญ่ของข้า ส่วนท่านนี้คือจ้าวเซี่ยวซื่อจื่อจิ้งไห่โหว พูดถึงก็เป็นพี่ชายของเจ้าเหม
