องค์หญิงเฉียนอันขานรับอย่างเชื่องช้า
ไทฮองไทเฮาถอนหายใจ และให้เครื่องประดับกับของล้ำค่าที่ไว้สำหรับเป็นรางวัลแก่นางจำนวนหนึ่ง แล้วส่งนางออกจากวัง
ในใจเจียงเซี่ยนเกิดความอยากรู้อยากเห็นอย่างเลี่ยงไม่ได้ “เสด็จยายจะสนับสนุนท่านป้าเฉียนอันหรือเพคะ?”
ไทฮองไทเฮาส่ายหน้า และเอ่ยว่า “ข้าขี้เกียจที่จะวุ่นวายงานในวังนี้แล้ว” แล้วถามถึงบ้านน้ำพุร้อนหลังนั้นของเจียงเซี่ยน “จะซ่อมแซมเสร็จเมื่อไร? ช่วงฤดูร้อนพวกเราไปพักร้อนที่อุทยานหลวงตะวันตกกันเถอะ!”
หมายความว่า ไทฮองไทเฮาไม่อยากอยู่ในวังแล้ว
แน่นอนว่าเจียงเซี่ยนรับปาก
ปีนี้เดือนสุดท้ายมีแค่ยี่สิบเก้าวัน ไม่มีวันที่สามสิบ
พอถึงวันที่ยี่สิบแปดเดือนสิบสอง ท่านหญิงตงหยางกับท่านหญิงอู่หยางก็เข้าวังมาคารวะไทฮองไทเฮา
เจียงเซี่ยนยังคงซ่อนอยู่ในห้องและไม่ออกไปเช่นเดิม แต่หานถงซินกลับมาหา
นางกวาดตามองห้องด้วยสายตาแวววาว และเอ่ยว่า “เจ้าอยู่คนเดียวหรือ? ทำไมไม่เห็นไป๋ซู่”
เรียกไป๋ซู่อย่างเต็มยศ ในน้ำเสียงแสดงความไม่เป็นมิตรออกมาเล็กน้อย
เจียงเซี่ยนไม่คิดที่จะต่อปากต่อคำกับนาง จึงสั่งให้นางในนำชาและของว่างมาให้นาง และเอ่ยว่า “นางอยู่ในห้องของนาง”
หานถงซินใช้ไม้จิ้มฟันจิ้มขนมโก๋ในจานเล็ก พลางหลุบตาลงและเอ่ยว่า “เจ้ารู้หรือไม่ว่า ตระกูลไช่กำลังจะส่งแม่สื่อไปคุยเรื่องแต่งงานกับตระกูลเฉาอยู่แล้ว จู่ๆ ไป๋ซู่ก็ปรากฏตัวขึ้นมา…เดิมทีหรูอี้จะเข้าวังมาเป็นเพื่อนข
