้าด้วย ตอนนี้ก็ไม่กล้ามาแล้ว…”
หมายความว่าอย่างไร?
ตนเองชอบไม่กล้าพูด กลับออกหน้าช่วยเหลือในนามของคนอื่น?
แผนการแบบนี้ ก็ยังกล้าเอามาโอ้อวดต่อหน้านาง!
เจียงเซี่ยนยิ้มเยาะ และพูดแทงใจดำหานถงซินอย่างไม่ปรานีแม้แต่นิดเดียว “ครอบครัวที่มีลูกสาวก็ย่อมมีคนมาสู่ขอมากมาย ตอนที่เด็กสาวคนนี้ยังไม่แต่งงาน ก็มีคนขอแต่งมากมาย แต่สุดท้ายจะตกเป็นของตระกูลไหน กลับต้องแล้วแต่โชคชะตา ในเมื่อเฉาไทเฮาเลือกจ่างจูแล้ว ก็แสดงว่าคนที่มีวาสนากับเฉาเซวียนคือจ่างจู เจ้ากับไช่หรูอี้สนิทกันขนาดนั้น ข้าคิดว่าเจ้าควรจะเตือนนางสักหน่อยถึงจะถูก…นอกเสียจากว่าในอนาคตนางแต่งงานกับขุนนางตั้งแต่ระดับสี่ลงไป ไม่อย่างนั้นก็ต้องเจอกับไป๋ซู่บ่อยๆ อย่าพูดเรื่องนี้ที่นี่จะดีกว่า เฉาเซวียนคงไม่สนใจ กลัวก็แต่ว่าสามีในอนาคตของไช่หรูอี้จะรู้สึกไม่สบายใจ ถึงเวลานั้นเจ้าก็อย่ากลายเป็นคนที่ทำให้สามีภรรยาคนอื่นเลิกกันก็แล้วกัน”
“เจ้า!” หานถงซินโกรธจนตัวสั่นไม่หยุด “เห็นๆ อยู่ว่าไป๋ซู่เป็นคนทำร้ายหรูอี้…”
“เดี๋ยวข้าจะบอกสิ่งที่เจ้าพูดกับท่านป้าตงหยาง” เจียงเซี่ยนเอ่ยแทรกหานถงซินอย่างเย็นชา “ให้นางมาตัดสินถูกผิดว่าเจ้าควรเป็นคนพูดเรื่องนี้หรือไม่” นางพูดไปก็เหมือนนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงเอ่ยอีกว่า “ใช่แล้ว ข้าก็ควรจะเตือนไช่หรูอี้สักหน่อยเช่นกัน เจ้าจะได้ไม่พูดจาเหลวไหลจนทำลายชื่อเสียงของนาง…”
หานถงซินสะบัดแขนเสื้อและจากไปอย่างโมโ
