ช่นกัน
ทุกคนพูดคุยและหัวเราะกันอย่างมีความสุข
จนกระทั่งพวกเจียงเซี่ยนต่างกลับไปพักผ่อนที่ตำหนักของตนเองแล้ว ไทฮองไทเฮายังชวนเมิ่งฟางหลิงคุยอย่างอารมณ์ดีมาก “ข้าจำได้ว่าที่ต้าซิงมีที่นาของราชสำนักอยู่ผืนหนึ่ง พื้นที่หกร้อยกว่าหมู่[1] พรุ่งนี้เจ้าไปกรมวัง อย่างแรกคุมให้พวกเขามอบเงินสำหรับซื้อบ้านให้เป่าหนิงให้หลิวตงเยว่ อย่างที่สองดูว่าบ้านหลังนี้อยู่ที่ไหนกันแน่ ยังมีบ้านที่เหมาะสมอีกหรือไม่ ข้าอยากซื้อของให้เป่าหนิงนิดหน่อย แล้วก็ฝ่าบาท พรุ่งนี้หลังจากเจอฮูหยินเป่ยติ้งโหวแล้ว ให้ฝ่าบาทเสด็จมาหน่อย เรื่องของคนสกุลฟางข้าไม่ยุ่งแล้ว แต่จะเลิกแล้วกันไปแบบนี้ก็ไม่ได้เช่นกัน ข้าอยากให้ฝ่าบาทรับรองบรรดาศักดิ์ของเป่าหนิงแล้ว…”
ตั้งแต่ราชวงศ์นี้ก่อตั้งแคว้นใหม่ องค์หญิงก็มีแต่บรรดาศักดิ์กับเงินเดือน และไม่ได้เสวยสุขกับที่ดินที่ฮ่องเต้พระราชทานให้อีก
ท่านหญิงก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึงแล้ว
เมิ่งฟางหลิงตกใจเป็นอย่างมาก รู้ว่าไทฮองไทเฮากำลังเตรียมให้เจียงเซี่ยนออกเรือน
นางอดที่จะลอบถอนหายใจไม่ได้ คิดว่าก่อนหน้านี้ไทฮองไทเฮาไม่ได้เตรียมการให้ท่านหญิงแม้แต่นิดเดียว นางจึงเดาว่าไทฮองไทเฮายังอยากให้ท่านหญิงอยู่ในวัง เพียงแต่ยังไม่วางใจเฉาไทเฮาและไม่ชอบตระกูลเฉา บางทีอาจจะเพียงแค่คิด…ตอนนี้เริ่มเตรียมสินเดิมให้ท่านหญิงแล้ว อย่างนั้นก็คงจะไม่ให้อยู่ในวังหลวงแล้วอย่างแน่นอน
ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าดีหรือไม่ดี…
ถ
