กจงหมิง ทำให้เขาเย็นวาบดั่งตกเหวอันเยือกเย็น
ผู้มาเยือนเหยียบเกลียวคลื่นเบื้องหน้า ร่างตกลงอย่างแผ่วเบายังริมฝั่ง รูปโฉมคล้ายบัณฑิตผู้หนึ่งออกมาเที่ยวเล่น ใบหน้ายิ้มละไม ทว่าในตากลับว่างเปล่าเย็นเยียบ ไร้ความอ่อนโยนแม้แต่น้อย
“ตามหาอยู่เนิ่นนาน สุดท้ายก็เจอเสียที”
จงหมิงแข็งค้างในบัดดล คิดจะขัดขืน ทว่าแรงกดดันยิ่งใหญ่ประหนึ่งฟ้าถล่มพลันโถมทับร่าง
‘จบสิ้นแล้ว!’
แม้เขาเพิ่งบรรลุสร้างรากฐาน แต่ก็เคยผ่านโลกมาบ้าง หากเผชิญเจินเหรินขั้นกลาง ยังพอต่อสู้ได้เล็กน้อย
แต่บุรุษผู้นี้แค่ยืนอยู่ตรงหน้า ก็ปิดกั้นพลังเวทและจิตสัมผัสของเขาทั้งหมด เขายังคิดได้ เพราะอีกฝ่ายไว้ชีวิต ไม่ปิดสติ หากเป็นผู้อื่น คงสลบสิ้นสติไปนานแล้ว แรงกดดันเช่นนี้ มีแต่ เจินเหรินขั้นปลาย เท่านั้นจึงจะกระทำได้!
ขณะนั้นในใจจงหมิงมีแต่ความสิ้นหวัง
แต่เหนือคาด ผู้มาเยือนหาได้ลงมือทันที กลับเพียงจ้องมอง แล้วผ่อนคลายแรงกดดันนั้นไป
จากนั้นเพียงจ้องหน้าจงหมิง เอ่ยด้วยเสียงราบเรียบ
“เจ้ารู้จักข้า”
คำพูดสั้นเพียงสี่คำ ไร้แววสอบถาม เต็มเปี่ยมด้วยความแน่วแน่ ราวกับรู้ความจริงแล้ว ทำให้จงหมิงก้มหน้าตอบโดยไม่รู้ตัว
“…เคยได้ยินท่านพ่อเอ่ยบ้าง”
“จงกวงหรือ”
ชายผู้นั้นหัวเราะเบาๆ มือไพล่หลัง เดินมาด้านหน้า เอ่ยเรียบเรื่อยว่า
“เจ้ามีพ่อที่ดี”
“ข้าอยู่โพ้นทะเลนานปี เรื่องราวมากมายล้วนยากติดต่อกับผู้หลักผู้ใหญ่ในนิกายศักดิ์สิทธิ์ จำต้องกลบเก
