ลื่อนชะตาใช้เหตุผลเบี่ยงเบน พ่อเจ้าชิงตำแหน่งนี้มาให้เจ้า ถือว่าช่วยชีวิตเจ้าออกจากวังวนหายนะ ถือเป็นโชคชะตาดีเยี่ยม โดยแท้ดีกว่าข้ายิ่งนัก”
เขาสั่นศีรษะถอนใจ แต่จงหมิงกลับงุนงง
‘หมายความว่าอย่างไร?’
ทว่าในไม่ช้า, การคิดของเขาก็หยุดชะงักลง, และบนกายของเขา, ลำแสงสายหนึ่งก็ค่อยๆปรากฏขึ้นมา, กลับถักทอเป็นเงาอันงดงามของหญิงงาม
เห็นดังนั้น ชายผู้นั้นรีบถอยหนึ่งก้าว ค้อมกายว่า
“บ่าวผู้นี้ขอคารวะเจิงไฉ่ฉีหลัวเจินจวิน”
หญิงสาวผู้นั้น รูปโฉมงามพิสุทธิ์ หาใช่ใครอื่น คือ เจิงไฉ่ฉีหลัวเจินจวิน ผู้เคยปรุงโอสถให้ลวี่หยาง บัดนี้นางมาปรากฏ ณ ดินแดนโพ้นทะเล!
ชายผู้นั้นพลันใจเย็นเฉียบ แอบเยาะตนเองในใจ
‘เมี่ยวอินนั่นโง่เขลาโดยไม่รู้ตัวจริงๆ เป็นคู่เคียงของจงกวง แต่คิดว่าเงื้อมมือของเจินจวินบนฟ้าไม่ทันเห็นการกระทำของนาง?’
‘ดูเหมือนเป็นการตกลงระหว่างข้ากับเมี่ยวอิน ส่งจงหมิงมาให้ข้าถ่ายปราณ ดูมีเหตุมีผลชัดเจน แต่แท้จริงแล้วคือเจินจวินที่ยืมเหตุจงหมิงเพื่อลอบพบข้า เมี่ยวอินเป็นเพียงกระบอกเสียงเท่านั้น!’
ขณะนั้นเอง เจิงไฉ่ฉีหลัวเจินจวินเอ่ยขึ้น
“พูดมา มาหาข้าด้วยเหตุใด”
ชายผู้นั้นโค้งคำนับว่า
“ข้าน้อยเพียงแค่ต้องการที่จะแบ่งเบาความกังวลให้แก่ท่าน”
เสียงเขาอ่อนโยน คารวะว่า
“เรื่องราวใหญ่เมื่อไม่นานนี้ แม้บ่าวอยู่โพ้นทะเลก็ยังรับทราบ”
“จงกวงผู้นั้น สมแล้วที่เป็นคลื่นลูกใหม่ของนิกายศักดิ์สิทธิ์ เดินคนเดียวเ
