้านของราชเลขาธิการเหยียนที่ตั้งอยู่ทางใต้ของภูเขาเสี่ยวทังทันที ท่านทายว่าเป็นอย่างไร? พวกเราไปช้าไปแล้ว บ้านหลังนั้นขายออกไปแล้ว”
เขาอธิบายอย่างสมจริงมาก ไทฮองไทเฮาได้ยินแล้วก็เอ่ยว่า “โธ่เอ๋ย” และเริ่มร้อนใจ
หลิวตงเยว่รีบเอ่ยว่า “ไทฮองไทเฮาอย่าเพิ่งร้อนพระทัยไปพ่ะย่ะค่ะ มิฉะนั้นจะเรียกว่าเรื่องบังเอิญได้อย่างไร! ตอนนั้นกระหม่อมร้อนใจกว่าไทฮองไทเฮาเสียอีก สุดท้ายคิดว่าเป็นอย่างไร? ตอนนั้นหิมะตกหนักเกินไป กระหม่อมกลับไม่ได้ เห็นว่าห่างจากบ้านของราชเลขาธิการเหยียนไปไม่ไกลมีบ้านหลังใหญ่อยู่หลังหนึ่ง ดูโอ่อ่ากว่าบ้านของราชเลขาธิการเหยียนเสียอีก จึงไปอาศัยค้างคืน ไทฮองไทเฮาก็ทรงทราบดีว่า กระหม่อมเป็นคนชอบพูด ก็คุยกับผู้เฒ่าของบ้านหลังนั้นไปหลายคำ ใครจะรู้ว่าพอผู้เฒ่าได้ยินว่าพวกเราไปเพื่อซื้อบ้านของราชเลขาธิการเหยียน ก็เอ่ยทันทีว่า ‘ในเมื่อพวกเจ้าอยากซื้อบ้าน แทนที่จะซื้อของราชเลขาธิการเหยียน สู้ซื้อของนายท่านของพวกเราดีกว่า’”
“ยังมีเรื่องบังเอิญแบบนี้ด้วยหรือ?”
——————–
