เจียงเซี่ยนกับไป๋ซู่คุยกันเรื่องสถานการณ์ภายในครอบครัวในรถม้า ได้รู้ว่าคนของทั้งสองตระกูลต่างปลอดภัยและราบรื่น ก็ถึงวังฉือหนิงแล้ว
ไทฮองไทเฮาจะให้พวกนางอยู่กินโจ๊กให้ได้
กว่าจะกลับถึงตำหนักของตนเองก็เลยยามเว่ยไปแล้ว
เจียงเซี่ยนมีนิสัยพักผ่อนตอนกลางวัน วันนี้วิ่งวุ่นไปมา ยังไม่ได้นอนกลางวัน จึงรู้สึกว่าร่างกายเหนื่อยล้ามาก หลังจากหวีผม ล้างหน้า เปลี่ยนเสื้อผ้า และล้างเครื่องสำอางแล้วก็ล้มตัวลงนอนบนเตียง
แต่นางเพิ่งจะนอนได้ครู่หนึ่งก็ถูกฉิงเค่อปลุก
ฉิงเค่อสีหน้าตื่นตระหนก และเอ่ยเสียงเบาว่า “ท่านหญิงรีบไปดูเถอะเจ้าค่ะ ไทฮองไทเฮาพิโรธจนเป็นลมไปแล้ว”
เจียงเซี่ยนได้ยินก็ตกใจเป็นอย่างมาก เลิกผ้าห่มออกและเหยียบส้นรองเท้าวิ่งออกไปข้างนอก ฉิงเค่อเห็นว่าไม่เรียบร้อยจึงดึงนางกลับมา พลางเรียกนางในเข้ามาเอาเสื้อนอกที่อบอยู่บนเตาอั้งโล่ลงมาให้นาง และหยิบเสื้อสองชั้นตัวหนึ่งหน้าเตียงคลุมตัวเจียงเซี่ยนไปด้วย แล้วเอ่ยว่า “ท่านหญิงระวังหน่อยเจ้าค่ะ หากท่านเป็นหวัด ไทฮองไทเฮาทรงทราบก็จะคอยเฝ้าท่านจนไม่เสวยอะไรอีก…”
นางพยักหน้า มือไม้อ่อนแรง ปล่อยให้ฉิงเค่อกับเหล่านางในช่วยสวมเสื้อผ้าให้นาง นานมากกว่าจะตั้งสติได้ และเอ่ยว่า “เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
ฉิงเค่อช่วยผูกสายรัดเอวให้นาง และเอ่ยว่า “ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น ไทฮองไทเฮากำลังเล่นหมากกระดานกับไทฮองไท่เฟย ขันทีซุนซุนเต๋อกงจากวังเฉียนชิงมาหา
