ยิ้มว่า “แล้วท่านคิดจะตอบแทนข้าอย่างไร?”
เจียงเซี่ยนเลิกคิ้ว
หลี่เชียนยิ้มพลางเอ่ยว่า “พ่อของข้าจะเอ่ยเรื่องพวกนี้กับเฉาเซวียนได้อย่างไร ก็แค่ให้เขาออกหน้าเท่านั้น เรื่องแต่งงานนี้แน่นอนว่ายังต้องพึ่งพาใต้เท้าหลี่อย่างข้า!”
เจียงเซี่ยนเข้าใจทันที
เขากับเฉาเซวียนเป็นคนสนิทของเฉาไทเฮาเหมือนกัน และยังเป็นเพื่อนขุนนางและสหายกันด้วย หากเฉาเซวียนมีตัวเลือกที่ดีกว่า เรื่องนี้ก็ถือว่าหลี่เชียนพูดเล่นไป ถ้าเฉาเซวียนเห็นด้วยกับเรื่องนี้ หลี่เชียนก็ถือว่าเสนอความคิดให้เขา ถึงเฉาเซวียนจะไปบอกเฉาไทเฮา เฉาไทเฮาก็ไม่อาจไปตำหนิหลี่เชียนเพราะเขาห่วงใยเฉาเซวียนได้เช่นกัน
ให้หลี่เชียนเป็นคนเอ่ยเรื่องนี้เหมาะสมมากกว่าหลี่ฉางชิงอย่างแน่นอน
เจียงเซี่ยนเอ่ยว่า “เจ้ามาหาข้าก็เพราะเรื่องนี้หรือ?”
หลี่เชียนพยักหน้า และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าคิดว่ามาตลอดว่าข้าไม่เหมาะสมกับคุณหนูไป๋ซู่ และกังวลว่าจะมีคนเอ่ยเรื่องของข้ากับคุณหนูไป๋ซู่ขึ้นมาอีก เวลานี้คุณหนูไป๋ซู่มีที่พึ่งพิงที่ดีกว่าแล้ว ข้าก็ดีใจกับนางมากเช่นกัน”
โกหกแท้ๆ
บอกมาตรงๆ ว่าตนเองไม่ชอบไป๋ซู่เสียก็สิ้นเรื่อง
ทว่า…เขามีสิทธิอะไรไม่ชอบไป๋ซู่!
เจียงเซี่ยนรู้สึกไม่ค่อยสบายใจนัก จึงเอ่ยว่า “จ่างจูไม่ดีตรงไหน เจ้ากล้ารังเกียจนางหรือ?”
หากไม่ใช่ว่าไป๋ซู่ชอบเฉาเซวียน นางก็มีวิธีมากมายที่ทำให้หลี่เชียนแต่งงานกับไป๋ซู่แต่โดยดี
ด้วยนิสัยของหลี่เชียน ก็จะดีกับไ
