จียงเจิ้นหยวนกลั้นหัวเราะไม่อยู่ และพูดจาล้อเล่นว่า “เจ้ามักจะอ้างว่าผู้ชายที่ทะเยอทะยานและมีความสามารถจะสร้างเนื้อสร้างตัวก่อนค่อยแต่งงาน เจ้าคงไม่ได้คิดจะผลักน้องสาวเจ้าออกมาเป็นโล่กำบังก่อน และไว้น้องสาวเจ้าแต่งงานแล้ว เจ้าจะได้ทำตัวเหมือนเดิมเช่นกัน?”
“ไม่มีอะไร ไม่มีอะไร” เจียงลวี่อึกอักเล็กน้อย และเอ่ยอย่างลำบากใจว่า “ข้าแค่เห็นใจคนที่ประสบชะตากรรมเดียวกันเท่านั้นเอง!”
“เจ้ายังเห็นใจคนที่ประสบชะตากรรมเดียวกันด้วย!” เจียงเจิ้นหยวนเอ่ย พลางดึงเข็มขัดและฟาดไปทางเจียงลวี่ “ข้าว่าเจ้ามันแส่หาเรื่อง! พรุ่งนี้ไปดูตัวให้ข้าซะ”
เจียงลวี่จึงตะโกนลั่นลานบ้าน “ช่วยด้วย”
ฝางจื่อชิงกับเจียงเซี่ยนพุ่งออกมาจากในห้อง พอเห็นเจียงลวี่วิ่งหนีอุตลุดในลานบ้านเหมือนลิงต่างก็อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้
ความเศร้าที่หลงเหลืออยู่เล็กน้อยนั้นก็หายไปอย่างไร้ร่องรอยแล้วเช่นกัน
เจียงเซี่ยนรู้ว่าเจียงเจิ้นหยวนกับเจียงลวี่กำลังหยอกให้นางอารมณ์ดี ในใจรู้สึกซาบซึ้งใจมาก และเสียดายเล็กน้อยที่ชาติก่อนไม่ได้ติดต่อกับครอบครัวของท่านลุงบ่อยๆ
จวนองค์หญิงกับจวนเจิ้นกั๋วกงจุดโคมไฟใต้ชายคาเป็นครั้งแรก
ฝางจื่อชิงส่งเจียงเซี่ยนกลับเรือน
ระหว่างทางนางเอ่ยกับเจียงเซี่ยนเสียงเบาว่า “ลุงของเจ้าบอกแล้ว ไม่ว่าเจ้าจะชอบใคร ขอเพียงจริงใจกับเจ้า และท่าทางไม่มีปัญหา ลุงของเจ้าก็จะตัดสินใจให้เจ้า”
เจียงเซี่ยนตอบ “อืม” เบาๆ น้ำตาเอ่อค
