ลอเบ้าอีกครั้ง
นางยืนกอดป้าสะใภ้หน้าประตูเรือนหลักของจวนองค์หญิง และกลับห้องหลัก
ที่นั่นเคยเป็นห้องนอนของพ่อแม่ที่นางไม่เคยจำได้เลย
มันยังคงเหมือนเดิม
เชิงเทียนมังกรและหงส์ที่ยังไหม้ไม่หมดตอนแต่งงานยังคงวางอยู่ในช่องเล็กของหัวเตียงเหมือนตอนที่องค์หญิงหย่งอันมีชีวิตอยู่ นอกหน้าต่างลำต้นของต้นการบูรที่บิดาปลูกตอนที่มารดาของนางตั้งท้องนางเติบโตจนขนาดเท่าปากชามแล้ว
นางใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดเชิงเทียนมังกรและหงส์นั้นเบาๆ
จวนองค์หญิงใหญ่ขนาดนี้ มีนางอยู่แค่คนเดียว
ก็เหมือนกับจวนเจิ้นกั๋วกงที่ใหญ่ขนาดนั้น มีเพียงครอบครัวของท่านลุงนางอาศัยอยู่กันสามคน
เจียงเซี่ยนวางเชิงเทียนมังกรและหงส์กลับไปบนหัวเตียงอีกครั้ง นางออกจากห้องหลัก และไปที่เรือนรองทางด้านหลัง
เจียงเซี่ยนไม่ได้นอนที่ห้องนอนของพ่อแม่ แต่สร้างที่พักของเรือนรองขึ้นมาใหม่เป็นห้องนอนของตนเอง
ห้องโถงถูกจัดตามความชอบของนางเรียบร้อยแล้ว ฉิงเค่อกำลังปูเตียงให้นาง
นางสั่งฉิงเค่อ “เพิ่มผ้าห่มอีก อากาศค่อนข้างหนาว”
ฉิงเค่อมองห้องนอนที่จุดเตาไฟใต้ตำหนักคลายหนาวและอุ่นเหมือนฤดูใบไม้ผลิ ในใจเอ่ยว่า ‘หนาวตรงไหน’ ทว่ากลับไม่กล้าเผยออกมาทางสีหน้าแม้แต่นิดเดียว นางขานรับว่า “เจ้าค่ะ” อย่างนอบน้อม และสั่งให้นางในที่เข้าเวรกลางคืนเตรียมชาเก๊กฮวยให้เจียงเซี่ยน
กลางดึกเจียงเซี่ยนตื่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทั้งตัวเต็มไปด้วยเหงื่อ
นางไม่รู้ว่าตกใจกับความฝันที่
