ไป๋ซู่ตกลงอย่างดีใจ
ถึงวันที่หก เจียงเซี่ยนกับไป๋ซู่ก็เริ่มเก็บสัมภาระ
หิมะเริ่มตกและปลิวว่อนในอากาศ เกล็ดหิมะเหมือนขนปุยสีขาวของเมล็ดพันธุ์หลิวในเดือนสาม พอตกลงบนพื้นก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย
“ว้าว!” ไป่เจี๋ยดื้อวิ่งไปยื่นมือรับเกล็ดหิมะเหล่านั้นใต้ชายคา “นี่เป็นหิมะที่ตกรอบแรกของปีนี้เลย!”
เมิ่งฟางหลิงที่รับคำสั่งจากไทฮองไทเฮาให้มาช่วยเจียงเซี่ยนเก็บสัมภาระได้ยินก็เอ่ยว่า “หิมะในฤดูหนาวที่เหมาะกับเวลาเป็นสัญญาณบอกว่าปีที่จะมาถึงเป็นปีที่อุดมสมบูรณ์ อีกไม่นานก็จะปีใหม่แล้ว หากหิมะยังไม่ตก ก็เกรงว่าปีหน้าเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิแล้วจะไม่ใช่ปีที่อุดมสมบูรณ์”
คำพูดของนางทำให้เจียงเซี่ยนอึ้งไป
ในความทรงจำของนาง ปีหน้าไม่ใช่ปีที่อุดมสมบูรณ์จริงๆ ไม่เพียงแต่ไม่ใช่ปีที่อุดมสมบูรณ์ พอถึงฤดูกาลที่ต้องหว่านเมล็ดแล้ว อากาศกลับหนาวขึ้นมาอีก หิมะตกติดต่อกันหลายครั้ง จนถึงวันมังกรเชิดหัววันที่สองเดือนสองถึงจะหยุด การไถดินเพื่อเตรียมการเพาะปลูกในฤดูใบไม้ผลิของทั้งภาคเหนือถูกเลื่อนออกไปหมด เหลียวตงพื้นที่ของอ๋องเหลียวได้รับความเสียหายอย่างรุนแรง อ๋องเหลียวยังเคยเขียนฎีกาสำหรับเรื่องนี้โดยเฉพาะเพื่อขอให้ราชสำนักเปิดยุ้งฉางแจกจ่ายเสบียงอาหารช่วยเหลือ ทว่าสุดท้ายจ้าวอี้ไม่อนุญาต…
ไม่รู้ว่าครั้งนี้ภูเขาจะเป็นอย่างไร?
เจียงเซี่ยนยืนอยู่ข้างหน้าต่างที่ฉลุลาย กำลังเหม่อมองเกล็ดหิมะที่ปลิวว่อนในอากาศ ก็เห็นเสี่ยว
