ลวี่ต่างจ้องมองนาง
เจียงเซี่ยนไม่ได้เขินอายเหมือนผู้หญิงทั่วไป นางตั้งใจคิดอยู่พักหนึ่ง ก็คิดไม่ออกว่าสามีในอนาคตจะหน้าตาเป็นอย่างไรกันแน่
นางถึงพบว่าเป็นคนมาสองครั้งแล้ว นางกลับไม่เคยชอบผู้ชายเหมือนไป๋ซู่ หานถงซิน หรือคุณหนูใหญ่ไช่เลย
ทว่าตอนที่ความคิดนี้ฉายวาบผ่านไป เงาของหลี่เชียนกลับเข้ามาในใจนางในทันใด
นางรีบส่ายหน้า ไล่เงานี้ออกไปจากความทรงจำ
เขาอาจจะเป็นผู้ช่วยที่ดีที่สุด แม่ทัพที่ดีที่สุด หรือขุนนางที่วางกลยุทธ์ดีที่สุด…แต่ไม่ใช่สามีที่ดีที่สุด
ตัวเขาแบกสกุลหลี่และชีวิตของตนเองกับคนในครอบครัวจำนวนมากมายอยู่ เวลาที่เทียบสิ่งเหล่านี้กับนาง นางก็กลายเป็นเบาดุจขนห่านป่า
ความคิดเช่นนี้ก็ฉายวาบผ่านไปในใจนางอย่างกะทันหันเหมือนเงาร่างของหลี่เชียนเช่นกัน
เจียงเซี่ยนมือสั่นเล็กน้อย
ชาติก่อนตอนที่หลี่เชียนบุกเข้ามาในวังฉือหนิง นางก็รู้อยู่แก่ใจแล้วใช่หรือไม่?
เพียงแต่หลอกตนเอง และไม่อยากยอมรับก็เท่านั้น
ไม่อยากยอมรับว่าในใจของหลี่เชียนมีสิ่งที่สำคัญมากกว่านาง
ไม่ว่านางให้เขาเท่าไร เขาก็ไม่มีทางเลือกนาง
ดังนั้นนางจึงไม่เคยเกลียดคนสกุลฟางที่หลอกนาง จ้าวอี้ที่ทรยศนาง จ้าวเซี่ยวที่ดูถูกนาง และจ้าวสี่ที่วางยาพิษฆ่านางจริงๆ …เกลียดก็แต่หลี่เชียน
เกลียดจนทุกครั้งที่เจอหลี่เชียนก็อดที่จะรู้สึกหงุดหงิดไม่ได้
ทว่าความเกลียดนี้ก็เพียงแค่เกลียดที่เขาไม่ใส่ใจนางเท่านั้น
เกลียดที่เขาแสร้งทำเป็นมีน้
