ียงเซี่ยนดีใจแทนลุงของตนเอง
คนทั้งกลุ่มผ่านสวนดอกไม้ไปที่เรือนหลักของจวนองค์หญิง
ในเรือนเก็บกวาดเรียบร้อยแล้ว พอเลิกม่านเข้าไป ไอร้อนก็ปะทะหน้า เหมือนถึงเดือนสามแล้ว
ฝางจื่อชิงเร่งให้นางพักผ่อนสักครู่ “…เส้นทางขรุขระตลอดทาง เหนื่อยแย่แล้วหรือไม่? รีบหวีผมล้างหน้า แล้วนอนสักตื่น พวกเรารอลุงกับพี่ใหญ่ของเจ้าเลิกงานและรับประทานอาหารเย็นด้วยกัน เจ้าว่าได้หรือไม่?”
“ได้เจ้าค่ะ!” ตระกูลเจียงมีอาหารจานเด็ดของตนเอง ซึ่งอร่อยมากทุกอย่าง
ฝางจื่อชิงจึงทิ้งแม่บ้านของจวนองค์หญิงไว้ และกลับไปที่เรือนหลักของจวนเจิ้นกั๋วกง
เจียงเซี่ยนอาบน้ำและเปลี่ยนเป็นเสื้อซับใน ไม่นานก็หลับสนิท จนกระทั่งป้าสะใภ้ใหญ่ส่งคนมาบอกว่าเจียงเจิ้นหยวนกับเจียงลวี่ต่างกลับจวนแล้ว นางถึงหวีผม ล้างหน้า เปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ และไปที่เรือนหลักของจวนเจิ้นกั๋วกง
เจียงลวี่เจอนางก็ดีใจมาก เขาหัวเราะและคุยกับนางเรื่องอับอายของกองบัญชาการปัญจทิศรักษานครอยู่นานมาก ตลกจนฝางจื่อชิงที่บางครั้งได้ยินด้วยหูข้างเดียวก็หัวเราะตามไปด้วย
ทั้งครอบครัวรับประทานอาหารเย็นอย่างมีความสุข และย้ายไปดื่มชาที่ห้องพักผ่อน
เจียงเจิ้นหยวนไล่คนรับใช้ในห้องออกไป และถามเจียงเซี่ยนอย่างจริงจัง “เป่าหนิง เดิมทีเรื่องนี้ไม่ควรพูดต่อหน้าเจ้า แต่เจ้าเป็นเด็กที่มีความคิด ข้าจึงคิดว่าลองถามเจ้าดีกว่า…เจ้าคิดอย่างไรกับเรื่องแต่งงานของตนเอง?”
ฮูหยินเจิ้นกั๋วกงกับเจียง
