ชาติก่อนตอนที่นางป้อนสารหนูให้แม่นมฟางก็จับนางในที่เป็นคนรักของเสี่ยวโต้วจึไว้ด้วย นางยังคิดว่าสาเหตุที่เสี่ยวโต้วจึไม่ส่งเสียงเป็นเพราะถูกนางข่มขู่ ที่แท้เสี่ยวโต้วจึก็สมคบคิดกับลุงของนางตั้งนานแล้ว
จากตรงนี้ก็มองออกได้เหมือนกันว่าจ้าวอี้นั้นไม่น่าไว้ใจขนาดไหน แม้แต่หัวหน้าขันทีที่ไว้ใจที่สุดข้างกายก็เหยียบเรือสองแคมเช่นกัน
เจียงเจิ้นหยวนเห็นนางไม่สบายใจก็หัวเราะเล็กน้อย และเอ่ยว่า “งั้นข้าขอตัวก่อน มีเรื่องอะไร เจ้าก็ให้คนนำข่าวไปบอกข้าแล้วกัน พี่ชายเจ้าก็กลับมาแล้ว ไว้พวกเราเสร็จงานช่วงนี้แล้ว พวกเราทั้งครอบครัวมากินข้าวด้วยกันสักมื้อ”
เจียงเซี่ยนพยักหน้า นางยิ้มและมองตามหลังเจียงเจิ้นหยวนจากไป แล้วหันตัวกลับห้องอุ่นตะวันออกของวังฉือหนิง
ไทฮองไทเฮากำลังรอเจียงเซี่ยนกลับมาเล่นไพ่อยู่ นางสั่งให้เมิ่งฟางหลิงไปปูโต๊ะแล้วก็ถามเจียงเซี่ยน “ทำไมเจ้าเพิ่งกลับมาตอนนี้? ลุงของเจ้าบอกอะไรเจ้าหรือ?”
ทั้งๆ ที่รู้ว่าเจียงเจิ้นหยวนไม่มีทางบอกอะไรกับเจียงเซี่ยน ทว่าเพียงแค่นางนึกถึงที่จ้าวอี้ให้หวังจ้านเข้าหน่วยองครักษ์และให้เจียงลวี่ไปกองบัญชาการปัญจทิศรักษานคร ก็เหมือนมีอะไรบางอย่างกั้นอยู่ในอกจนรู้สึกไม่สบายใจ อยากจะพูดออกมาก็รู้สึกว่าไม่รู้จะเริ่มพูดจากตรงไหนดีอีก จึงหวังว่าเจียงเจิ้นหยวนจะสามารถพูดอะไรกับเจียงเซี่ยนได้บ้าง
