เจียงเซี่ยนเห็นไป๋ซู่เข้าใจเจตนาของตนเองก็วางใจ และคุยกับหานถงซินอย่างจิตใจไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวนัก
หานถงซินไม่พอใจเป็นอย่างมาก พลางทำปากจู๋ คิดจะไปก็เจ็บใจ ไม่ไปก็รู้สึกว่าน่าเบื่อ นางคิดอยู่นานมาก ไทฮองไทเฮาส่งคนมาเชิญพวกนางไปห้องอุ่นตะวันออก “…เห็นว่าห้องครัวทำเฉาก๊วยมาใหม่ ดอกเก๊กฮวยตูมสีขาวจากถงเซียงก็ส่งบรรณาการมาแล้ว เชิญท่านหญิงทั้งสามและคุณหนูไปดื่มชาและรับประทานของว่างเจ้าค่ะ”
เจียงเซี่ยนปฏิเสธทันที และเอ่ยกับนางในที่มาเชิญพวกนางว่า “ข้าเหนื่อยนิดหน่อย คงไม่ไปแล้ว ขอให้ท่านป้าทั้งสองกับเหล่าฮูหยินรับประทานให้อร่อย”
ไป๋ซู่ก็ไม่มีทางไปอยู่แล้ว นางเอ่ยว่า “ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนท่านหญิงเจียหนานที่นี่”
หานถงซินทำอะไรไม่ได้จึงลากไช่หรูอี้ออกไปข้างนอกอย่างโกรธจัด
เพียงแต่นางยังไม่ทันเดินออกจากตำหนักตงซาน ก็ทนไม่ไหวจนต้องซุบซิบกับไช่หรูอี้แล้ว “เจ้าดูสิ ว่านางใช้ชีวิตอย่างกำเริบเสิบสานแค่ไหน! แต่ทุกคนกลับยังคิดว่านางสงบเสงี่ยม เฉลียวฉลาด โดนลมนิดเดียวก็ล้ม เสแสร้งทั้งนั้น…”
“หุบปาก!” ไช่หรูอี้อดที่จะเอ่ยไม่ได้ “ที่นี่คือวังฉือหนิง! หากเจ้าไม่กลัวสร้างปัญหาให้ท่านหญิง เจ้าก็พูดให้เต็มที่”
หานถงซินอดทนอดกลั้น สุดท้ายก็ไม่เอ่ยถึงความผิดของเจียงเซี่ยนอีก
ทว่าในห้องนั้นไป๋ซู่กลับถามเจียงเซี่ยนอย่างงุนงง “ท่านหญิงชิงอี๋มาทำอะไรกันแน่? ฝ่าบาทจะพระราชทานงานสมรสให้ซื่อจื่อจิ้งไห่โหวกับอ
