๋องเหลียวจริงๆ หรือ?”
นั่นมันกำลังพระราชทานงานสมรสที่ไหนกัน นั่นมันกำลังฆ่ากันต่างหาก!
เจียงเซี่ยนเอ่ยในใจ รู้สึกว่าคำถามนี้นางตอบได้ยากมากจริงๆ
ชาติก่อนก็ไม่มีเรื่องแบบนี้…
นางคิดอีกทีก็นึกถึงการปรากฏตัวก่อนเวลาของหลี่เชียน
บางทีชาติก่อนอาจจะเคยเกิดขึ้น เพียงแต่นางไม่ได้สังเกต?
เจียงเซี่ยนเอ่ยด้วยรอยยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ “เจ้าไม่ต้องกังวล ขอเพียงเจ้ายินดี ข้าก็มีวิธีทำให้เจ้าได้แต่งงานกับเฉาเซวียน ส่วนคนอื่น ข้าคงไปยุ่งมากขนาดนั้นไม่ได้”
ไป๋ซู่ไม่อาจพูดอะไรได้แล้ว
ผ่านไปไม่กี่วัน เจียงเจิ้นหยวนกลับมาจากภูเขาวั่นโซ่วก็เข้าวังมาคารวะไทฮองไทเฮา
ทั้งสองคนนั่งคุยอยู่ในตำหนักหลัก โดยไม่มีนางในและขันทีคอยรับใช้ข้างกาย ทว่ากลับรั้งเจียงเซี่ยนไว้ตามที่เจียงเจิ้นหยวนต้องการ
ไทฮองไทเฮาไม่ค่อยพอใจนัก
เจียงเจิ้นหยวนอธิบายว่า “มอบปลาให้คนอื่นมิสู้สอนวิธีจับปลาให้เขา[1] ถึงแม้เป่าหนิงจะร่างกายอ่อนแอตั้งแต่เด็ก แต่อย่างไรนางก็เป็นสายเลือดของตระกูลเจียงของพวกเรา ก็ควรจะเป็นกำลังของตระกูลเจียงของพวกเราเช่นกัน เรื่องเล็กน้อยแบบนี้คงไม่ถึงกับทำให้นางรับไม่ไหว”
หลังจากไทฮองไทเฮาสวรรคต นางมักจะออกจากวังอยู่เสมอ
เพียงแต่คำพูดนี้ไม่อาจพูดต่อหน้าไทฮองไทเฮาได้ มันไม่เป็นมงคล
ไทฮองไทเฮาคิดว่าอย่างแย่ที่สุดเจียงเซี่ยนก็จะแต่งงานไปกับตระกูลขุนนางระดับสูงในราชสำนัก ทว่าทั้งเมืองหลวงผู้ชายที่เหมาะจะแต่งงานด้วยนั้นม
