เจียงเซี่ยนฟังอยู่ตรงนั้นไปเรื่อยๆ แต่หานถงซินกลับแลดูเหมือนกังวล ถึงอย่างไรเจียงเซี่ยนก็นึกไม่ออกว่าเวลานี้ในชาติที่แล้วเกิดอะไรขึ้นกับหานถงซินบ้าง นางจึงทำได้เพียงหยิบผลไม้บนโต๊ะชามากิน
หานถงซินเห็นแล้วก็ร้อนใจ นางเอ่ยกับเจียงเซี่ยนเสียงเบาว่า “เจ้าก็รู้จักแต่กิน! เจ้ารู้หรือไม่ว่าเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นในเมืองหลวงแล้ว?”
ทว่าเจียงเซี่ยนกลับไม่เชื่อว่าตนเองจะไม่รู้ ‘เรื่องใหญ่’ ที่พวกสตรีในวังได้ยินมา
นางเอ่ยอย่างเหม่อลอยว่า “เกี่ยวอะไรกับข้าด้วยล่ะ? ฟ้าถล่มลงมามีชายร่างสูงยันไว้อยู่แล้ว”
หานถงซินเอ่ยอย่างหวังว่านางจะดีขึ้นว่า “เจ้ารู้ว่าอ๋องเหลียวกับซื่อจื่อจิ้งไห่โหวต่างมาถึงเมืองหลวงแล้วใช่หรือไม่? ได้ยินว่าฝ่าบาทจะเลือกชายาให้ทั้งสองคนน่ะ? เจ้าไม่กลัวน้องจ่างจูจะแต่งงานไปงั้นหรือ?”
นางรู้ว่าไป๋ซู่เป็นเพื่อนสนิทที่สุดของเจียงเซี่ยน
อ๋องเหลียวอยู่เหนือสุด จิ้งไห่โหวอยู่ใต้สุด สำหรับสตรีที่เติบโตในเมืองหลวง นั่นเป็นสถานที่ที่จะไม่ไปแม้เดินผิดทาง และเป็นสถานที่ที่ไม่มีวันไปชั่วชีวิต แต่งงานไปอยู่แดนไกลสองที่นั้น ก็หมายความว่าชีวิตที่เหลืออาจจะไม่ได้เจอพ่อแม่และพี่น้องของตนเอง และอ๋องเหลียวยังเป็นพ่อหม้ายที่มีอนุภรรยาสองคนกับลูกชายที่เกิดจากภรรยาเอกสองคน ใครจะอยากไปทำเรื่องชั่วตามคนอื่นกัน!
เจียงเซี่ยนอึ้งไปเล็กน้อย
ชาติก่อนนางไม่เคยได้ยินเรื่องนี้เลย
