ไทฮองไท่เฟยอึ้งไป นางเห็นความเสียใจที่ฉายวาบผ่านไปในดวงตาของเจียงเซี่ยน แล้วก็อึ้งไปเล็กน้อย ทันใดนั้นความรู้สึกมากมายก็ปะปนกันในใจอย่างบอกไม่ถูก และเอ่ยด้วยรอยยิ้มเศร้าสร้อยว่า “ได้ ได้ ได้ ข้าจะไปสั่งเดี๋ยวนี้ ขาหมูตงพัวกับแกงไก่หน่อไม้ จ่างจู เจ้าอยากกินอะไร? วันนี้ทุกคนมีความสุข ให้เจ้าตามใจตนเองได้หนึ่งครั้ง”
ไป๋ซู่เห็นท่าทางของแต่ละคนอย่างชัดเจน จึงเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “งั้นข้าเอาขนมพุทราแดงถั่วลิสงเม็ดบัว”
นี่เป็นของว่างที่ไทฮองไทเฮาโปรดมาก ทว่าเพราะหวานเกินไป จึงไม่ได้ทำมาหลายปีแล้ว โชคดีที่ไป๋ซู่ยังจำได้
ไทฮองไท่เฟยมองไป๋ซู่อย่างชื่นชมครั้งหนึ่ง แล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “นี่เป็นของว่าง ไม่นับ เจ้าสั่งอาหารอีกอย่างหนึ่ง”
ไป๋ซู่เอ่ยทันทีว่า “งั้นข้าเอาเต้าหู้รากบัว”
ชื่ออาหารนี้แค่ได้ยินก็รู้แล้วว่าเป็นอาหารมังสวิรัติ ไม่มีอะไรจะเหมาะกับไทฮองไทเฮาไปกว่านี้แล้ว
ไทฮองไทเฮาหัวเราะ ท่าทางพอใจมาก
เจียงเซี่ยนเห็นแล้วก็เม้มปากยิ้ม แต่กลับแอบถอนหายใจในใจ
หากไม่มีไป๋ซู่อยู่เป็นเพื่อนนางกับไทฮองไทเฮา ด้วยนิสัยที่ไม่สนใจอะไรเลยในชาติก่อนของนาง ไทฮองไทเฮาจะมีความสุขบ่อยๆ ได้อย่างไร
คนอื่นต่างคิดว่าไป๋ซู่ควรจะขอบคุณนาง หากไม่มีนาง ไป๋ซู่ก็ไม่มีทางได้รับการแต่งตั้งให้เป็นท่านหญิง
ทว่าความจริงแล้วนางกลับควรขอบคุณไป๋ซู่ที่กตัญญูต่อไทฮองไทเฮาแทนนาง
