ทุกคนรับประทานมื้อเย็น แล้วย้ายไปดื่มชาและคุยกันที่ห้องพักผ่อน
ไทฮองไทเฮาจึงถามถึงเรื่องที่ภูเขาวั่นโซ่ว
เจียงเซี่ยนบอกทุกสิ่งที่ตนเองรู้กับไทฮองไทเฮา
ไทฮองไทเฮาเดี๋ยวก็กังวล เดี๋ยวก็จริงจัง เดี๋ยวก็ไม่กังวลไปตามคำพูดของนาง ทว่าสุดท้ายกลับขมวดคิ้ว และเอ่ยว่า “ให้คนสกุลเฉาอยู่ที่ภูเขาวั่นโซ่ว นี่เป็นกฎที่ไม่เคยมีมาก่อนตั้งแต่ตั้งแคว้น ฝ่าบาทบุ่มบ่ามรับปากไปแบบนี้ วังจี่เต้าก็ไม่ห้ามหรือ? แถมยังให้นางเลือกองครักษ์ที่ภูเขาวั่นโซ่วเองอีก ฝ่าบาทไม่ได้คิดถึงผลจากการทำแบบนี้อย่างถี่ถ้วนหรือ?”
เปลี่ยนการปกครองในราชสำนักเป็นแผนของเจียงเจิ้นหยวน แต่ทำให้ราชสำนักมั่นคงเป็นงานของเหล่าขุนนางที่ช่วยฮ่องเต้บริหารราชการแผ่นดินจากสำนักราชเลขาธิการ
เจียงเซี่ยนไม่อยากให้ไทฮองไทเฮากังวล จึงเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “หากไม่เหมาะสม หม่อมฉันว่าท่านลุงก็น่าจะออกหน้าขัดขวาง ในเมื่อท่านลุงอนุญาตไปโดยปริยายแล้ว หม่อมฉันก็คิดว่าท่านลุงจะต้องมีแผนของตนเองอย่างแน่นอน เสด็จยายอย่าทรงกังวลไปเลย และหม่อมฉันคิดว่าไทเฮาไม่กลับวังก็ดีเหมือนกัน นางจะได้ไม่ถอยจากราชสำนักกลับมาอยู่วังหลัง และไม่มีอะไรทำก็มาทรมานเด็กอย่างพวกเรา ตอนไม่มีงานก็เรียกให้ไปอยู่เป็นเพื่อนนางฆ่าเวลา”
