มอบเรื่องของคนสกุลฟางให้หลี่เชียนแล้ว เจียงเซี่ยนก็เบาใจลงมาก
เวลานี้เฉาไทเฮาดีสงบ จ้าวอี้กำลังดีใจ หลี่เชียนทำงานราบรื่น ลุงของนางก็ไปได้ดีมากเช่นกัน นางอยู่ที่นี่ไปก็ไม่มีความหมายอะไร
เจียงเซี่ยนที่กินอิ่มแล้วไม่ได้กลับไปที่ตำหนักข้าง แต่บอกซุนเต๋อกงว่าให้เขาคิดหาทางไปแจ้งเจียงเจิ้นหยวนหน่อยว่านางจะรีบกลับเมืองหลวง
ทว่าเวลานี้เจียงเจิ้นหยวนกลับรู้สึกว่าขจัดวิกฤตแล้ว ถึงเจียงเซี่ยนจะอยู่ที่ภูเขาวั่นโซ่วก็ไม่เป็นไรเช่นกัน จึงตั้งใจมาหาพร้อมกับเจียงลวี่โดยเฉพาะ และถามนางว่าจะดูกายกรรมก่อนแล้วค่อยไปหรือไม่
ตอนที่นางมาภูเขาวั่นโซ่วก็มาโดยอ้างว่ามาดูกายกรรม
เจียงเซี่ยนไม่ค่อยสนใจเรื่องพวกนี้นัก จึงปฏิเสธข้อเสนอของเจียงเจิ้นหยวนทางอ้อมว่า “จู่ๆ เฉาไทเฮาก็มอบอำนาจคืนให้ฝ่าบาท นี่เป็นเรื่องใหญ่ และภูเขาวั่นโซ่วก็ไม่ได้ตั้งใจปิดบัง แม้ว่าที่เมืองหลวงจะไม่ถึงกับแพร่ไปจนวิพากษ์วิจารณ์กันมากมาย แต่ก็น่าจะมีขุนนางรู้แล้วไม่น้อยเช่นกัน เวลานี้ไทฮองไทเฮาอยู่ในวังจะต้องกังวลมากแน่ๆ ข้ากลับไปเร็วหน่อย ก็จะได้ปลอบใจนางเช่นกัน”
เจียงเจิ้นหยวนรู้สึกว่าเจียงเซี่ยนพูดจามีเหตุผล เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เอ่ยว่า “เช่นนั้นก็ได้! ไว้ข้าเสร็จงานช่วงนี้แล้ว ค่อยเข้าวังไปเยี่ยมเจ้าและคารวะไทฮองไทเฮา เจ้าก็ส่งคนไปแจ้งทางป้าสะใภ้เจ้ากับชินเอินป๋อด้วยว่าปลอดภัยดี”
