คนฉลาดอย่างหลี่เชียน พอได้ยินน้ำเสียงของเจียงเซี่ยนแล้ว สมองก็แล่นแล้วแล่นอีกอย่างรวดเร็ว แล้วก็เข้าใจความหมายของเจียงเซี่ยนทันที แต่เขายังคงกลัวความใจกล้าของเจียงเซี่ยนมาก จึงอดที่จะร้องอย่างตกใจไม่ได้ “ท่าน…นี่ท่าน…” หลังจากนั้นก็นึกได้ว่าตนเองยังยืนอยู่ข้างหน้าต่างฉลุลายด้านหลังห้องชาของตำหนักอี๋อวิ๋น จึงลดเสียงลงอีกครั้ง และเอ่ยว่า “นี่ท่านคิดจะส่งจุดอ่อนให้เฉาไทเฮา ให้เฉาไทเฮาควบคุมฝ่าบาทได้ง่ายในภายภาคหน้าหรือ? แต่ฝ่าบาทคงจะไม่โง่ขนาดนั้นกระมัง? บีบบังคับไป เพียงแค่ฝ่าบาทยืนกรานปฏิเสธ เฉาไทเฮาก็ทำอะไรไม่ได้เหมือนกัน? ไม่แน่ความสัมพันธ์ของฝ่าบาทกับเฉาไทเฮาอาจจะยิ่งตึงเครียดขึ้นเพราะเรื่องนี้ ทำให้ฝ่าบาทคิดจะฆ่าเฉาไทเฮาขึ้นมา…”
ดังนั้นเด็กคนนี้จำเป็นต้องมีชื่ออยู่ในบันทึกลำดับการสืบเชื้อสายประจำราชวงศ์ นางต้องคิดหาทางส่งซ่งเสียนอี๋ไปอยู่กับเฉาไทเฮาให้ได้
ทว่าเรื่องพวกนี้ไม่จำเป็นต้องบอกหลี่เชียน
เขาเป็นแม่ทัพโดยกำเนิดใยเล่าจะเข้าใจความบาดหมางของสตรี ต่อให้ใช้แผนการก็เป็นแผนการที่เปิดเผยเช่นกัน
เรื่องพวกนี้ของนางล้วนเป็นสิ่งที่มีแต่สตรีเท่านั้นจะเข้าถึงได้
