“ยังมีฮูหยินอันกั๋วกง ฮูหยินเว่ยกั๋วกง ฮูหยินจิ้นอันโหว ฮูหยินอันลู่โหว…” เมิ่งฟางหลิงแจ้งชื่อสิบกว่าคนรวดเดียวตามยศของขุนนาง
ไทฮองไทเฮาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็พึมพำว่า “งั้นก็เชิญท่านหญิงทั้งสอง ฮูหยินอันกั๋วกง ฮูหยินจิ้นอันโหว และฮูหยินอันลู่โหวเถอะ!”
เจียงเซี่ยนได้ยินก็รู้สึกแย่แทนฮูหยินเว่ยกั๋วกงเล็กน้อย
เป็นหนึ่งในซานกงเหมือนกัน ทว่ากลับไม่อาจเทียบแม้กระทั่งจวนโหวจวนหนึ่งได้
แต่นี่ก็ช่วยไม่ได้เหมือนกัน
ในราชสำนักก็ไร้ความเมตตาเช่นนี้
เวลานี้นางยังคงเป็นเด็กสาวที่อายุยังไม่ครบสิบห้าปีเต็มในสายตาคนอื่น ซ่อนอยู่ที่ตำหนักของตนเองก็ไม่มีใครว่านางเสียมารยาท นางก็ขี้เกียจที่จะเข้าไปยุ่งกับเรื่องพวกนี้แล้วเช่นกัน จึงซ่อนอยู่ในห้องกับไป๋ซู่และซุบซิบคุยกัน “เจ้ายังอยากแต่งงานกับเฉาเซวียนหรือไม่?”
