หลี่เชียนที่ความรู้สึกไวรู้สึกได้ถึงความรู้สึกของนางทันที จึงอดที่จะปลอบใจนางไม่ได้ “ทุกสิ่งย่อมมีการเปลี่ยนแปลง ความสำเร็จขึ้นอยู่กับความพยายามของคน พวกเราสองตระกูลจะต้องไม่เป็นไร”
ไม่เพียงแต่จะไม่เป็นไร ทว่าจะดิ้นรนหาทางรอดท่ามกลางช่องว่างอันคับแคบ จนกลายเป็นแข็งแกร่งและทรงอำนาจมากขึ้น
เจียงเซี่ยนไม่อยากคุยเรื่องพวกนี้กับหลี่เชียน การเอ่ยถึงเรื่องพวกนี้ทำให้นางนึกถึงเรื่องเหล่านั้นในชาติก่อน
นางถือโอกาสถามถึงงานที่เฉาไทเฮาสั่งให้ไปทำ “…ให้เจ้าไปทำอะไร?”
หลี่เชียนยิ้มและตอบว่า “แค่พวกเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น!”
เจียงเซี่ยนไม่พอใจมาก
เมื่อก่อนหลี่เชียนก็เป็นแบบนี้ เรื่องที่ไม่อยากให้นางรู้ก็บอกอย่างขอไปทีว่าเป็นพวกเรื่องเล็กน้อย
นางเอ่ยเสียงเย็นชาว่า “เจ้ารู้สึกสนุกที่ได้ปั่นหัวข้าแบบนี้หรือ?”
หลี่เชียนคิดไม่ถึงว่าจู่ๆ เจียงเซี่ยนจะโกรธขึ้นมาอย่างกะทันหัน เขาลังเลอยู่ชั่วครู่ สุดท้ายก็ยังคงตัดสินใจไม่บอกเจียงเซี่ยน
“ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรจริงๆ” เขาไม่ยอมรับอย่างเด็ดขาด “เฉาไทเฮาให้ข้าฉวยโอกาสตอนที่ฝ่าบาทกำลังดีใจแอบออกไปทำงานให้นาง…”
เจียงเซี่ยนมองท่าทางของหลี่เชียน แล้วความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นในใจอย่างไม่สามารถอธิบายได้ จึงโพล่งออกไปแทรกคำพูดของเขา “เฉาไทเฮาให้เจ้าแอบไปพาคนสกุลฟางมาอยู่กับนางที่ภูเขาวั่นโซ่วใช่หรือไม่?”
หลี่เชียนแปลกใจ
