หลี่เชียนยิ้มพลางเอ่ยว่า “ข้าต้องไปทำงานให้เฉาไทเฮา ตอนนี้ไม่ว่างเล่าให้ท่านฟังอย่างละเอียด กว่าข้าจะกลับมา ท่านคงจะกลับวังแล้ว เรื่องที่เต๋อฮุย วันหลังข้าว่างแล้วค่อยเล่าให้ท่านฟังอย่างละเอียด ข้ามาก็เพื่อมาบอกท่านว่า จนถึงตอนนี้ทุกอย่างเป็นไปด้วยดี ท่านไม่จำเป็นต้องกังวล ฝ่าบาทรับปากให้เฉาไทเฮาอยู่บำรุงพระวรกายที่ภูเขาวั่นโซ่ว ต่อไปในวังไทฮองไทเฮาก็เป็นผู้ที่สูงศักดิ์ที่สุดแล้ว และท่านก็ไม่จำเป็นต้องหลบเลี่ยงเฉาไทเฮาแล้วเช่นกัน”
เจียงเซี่ยนรู้สึกตกใจ และเอ่ยว่า “ฝ่าบาทรับปากให้เฉาไทเฮาอยู่ที่ภูเขาวั่นโซ่วหรือ?”
หลี่เชียนพยักหน้า และเอ่ยอย่างจริงจังว่า “ฝ่าบาทยังรับปากเฉาไทเฮาว่าองครักษ์ที่ภูเขาวั่นโซ่วไม่เกี่ยวข้องกับหน่วยองครักษ์ ทหารหน่วยที่เฉาไทเฮาเลือกจะรับหน้าที่เป็นองครักษ์ที่ภูเขาวั่นโซ่ว ข้าส่งคนไปพบเจิ้นกั๋วกงแล้ว ขอให้เขาเมตตาเรื่องที่เฉาไทเฮาขอ”
คิดไม่ถึงจริงๆ!
เฉาไทเฮาเก่งกว่าที่นางคิดเสียอีก!
ไม่รู้ว่าต่อไปจ้าวอี้จะควบคุมเฉาไทเฮาได้หรือไม่
แล้วก็ไม่รู้เหมือนกันว่าแผนการที่นางเก็บเฉาไทเฮาไว้นี้จะเกิดเหตุการณ์อะไรที่ไม่สามารถกู้สถานการณ์ได้เพราะความไร้ความสามารถของจ้าวอี้หรือไม่
เจียงเซี่ยนรู้สึกหดหู่เล็กน้อย
