เจียงเซี่ยนหันกลับไปก็เห็นหลี่เชียนยืนยิ้มตาหยีอยู่นอกหน้าต่างที่ฉลุลาย นัยน์ตาสดใสเปล่งประกายวิบวับ
เจียงเซี่ยนอดที่จะยิ้มมุมปากไม่ได้ และมองเขาหัวจรดเท้า
เสื้อผ้าสะอาดสะอ้าน บนหน้าและบนมือต่างไม่มีรอยแผลอะไร ดูท่าทางสบายดี
“ในวังของพวกเราอะไรกัน?” เจียงเซี่ยนเผยรอยยิ้มออกมาอย่างเบาบาง แล้วเอ่ยว่า “พูดเหมือนเจ้าไม่ใช่คนในวังนี้ ดูท่าทางเจ้าคงจะพบเฉาไทเฮาแล้ว ไทเฮาต้องเก็บเจ้าไว้ข้างกายแน่ ไทเฮาไม่ได้ตรัสว่าให้เจ้าไปรับใช้ที่ไหนหรือ? เวลานี้เจ้าไม่ติดตามอยู่ข้างกายไทเฮา ไทเฮาให้เจ้าไปทำอะไร?”
หลี่เชียนหัวเราะคิกคัก แล้วจู่ๆ ก็โน้มตัวมาข้างหน้า พลางตอบไม่ตรงคำถามว่า “ท่านจะกลับไปวันนี้หรือ?”
เจียงเซี่ยนตกใจมาก นางเผลอถอยหลังสองก้าวอย่างลืมตัว และพบว่าหลี่เชียนเพียงแค่อยากคุยกับนางโดยไม่ให้คนนอกรู้เท่านั้นถึงโน้มตัวมา นางรู้สึกหน้าร้อนจี๋ขึ้นมาทันที และเอ่ยอย่างแข็งนอกอ่อนในว่า “เจ้าถามเรื่องนี้ทำไม?”
