เฉาไทเฮามองใบหน้าที่ไร้สีของแต่ละคน โทสะในใจลุกไหม้ถึงขีดสุดอีกครั้ง
นี่ก็คือชีวิตหลังจากนางถอยกลับมาอยู่วังหลัง
คนรอบข้างหน้าตาไม่มีความสุข ไม่มีแม้แต่รอยยิ้ม!
เวลานี้จ้าวอี้ต้องกำลังปรึกษาหารือกับเหล่าขุนนางคนสนิทของเขาอย่างภูมิใจมากว่าอีกสักครู่จะพบเหล่าขุนนางใหญ่ที่ช่วยฮ่องเต้บริหารราชการแผ่นดินซึ่งยังตั้งตัวไม่ทันเพียงลำพังอย่างไรอยู่แน่นอน ทว่านางกลับทำได้เพียงเผชิญหน้ากับคนรับใช้เหล่านี้ ซึ่งจนถึงตอนนี้ก็ไม่มีใครสนใจเลยว่านางรับมื้อกลางวันไปหรือยัง และยิ่งไม่มีใครสนใจว่างานเลี้ยงวันเกิดของนางเป็นอย่างไร!
นัยน์ตาของนางฉายแววโมโห พลางตวาดว่า “ให้หลี่เชียนมาพบข้า!”
ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ นางหลับตาไม่ลงด้วยซ้ำ
แต่หลี่เชียนกลับเฝ้าอยู่นอกตำหนักของนางตลอด ทั้งกลัวมีคนวางแผนเข้ามาฆ่าเฉาไทเฮา แล้วก็กลัวมีคนวางแผนฆ่าหลี่เชียนเช่นกัน
ฮูหยินอันเฉิงกล้าชักช้าที่ไหนกัน นางไปเรียกหลี่เชียนเข้ามาทันที
หลี่เชียนก็ไม่ได้นอนมาคืนหนึ่งแล้วเหมือนกัน สีหน้าแลดูไม่ค่อยดีนัก
เขาคารวะเฉาไทเฮาอย่างเงียบๆ
เฉาไทเฮาส่งสายตาให้ฮูหยินอันเฉิง
ฮูหยินอันเฉิงพาคนรับใช้ในห้องออกไปแล้ว
เฉาไทเฮาถึงชะลอเสียงลง และเอ่ยว่า “เจ้าติดต่อบิดาเจ้าได้หรือยัง?”
“ยังพ่ะย่ะค่ะ!” หลี่เชียนเอ่ยอย่างหดหู่เล็กน้อย “เมื่อวานองครักษ์เฝ้าอยู่นอกตำหนัก กระหม่อมจึงไม่มีโอกาสติดต่อบิดาเลย”
