อันที่จริงเขาติดต่อเซี่ยหยวนซีกับเว่ยสู่ได้แล้ว แต่เซี่ยหยวนซีกับเว่ยสู่ต่างเป็นคนของเขาเอง ภูเขาวั่นโซ่วยังเป็นอุทยานหลวง ในเมื่อคนของตระกูลหลี่ของพวกเขาสามารถเข้าออกได้ตามใจชอบ ก็สามารถลอบสังหารราชวงศ์ได้ตลอดเวลา เวลานี้เฉาไทเฮาไม่ว่างคิดทบทวนอย่างละเอียด ไว้พอนางมีเวลาคิดแล้ว นี่ก็จะกลายเป็นเสี้ยนหนามในใจนาง
เฉาไทเฮาพยักหน้า สีหน้าฉายแววสับสน
หลี่เชียนเอ่ยว่า “ไทเฮา อย่าทรงกังวลไปเลยพ่ะย่ะค่ะ เมื่อครู่กระหม่อมเจอสหายคนหนึ่งที่ยังพอคุยกันได้ตอนที่กระหม่อมเข้าเวรที่หน่วยองครักษ์แล้ว เขารับปากว่าจะลองติดต่อบิดาให้กระหม่อม แต่ว่าถึงจะติดต่อบิดาของกระหม่อมได้ก็ไม่มีประโยชน์อยู่ดี ในมือของบิดากระหม่อมมีแต่ทหารของกองบัญชาการฝูเจี้ยน ซึ่งก็แค่สิบกว่าคน ใช้การไม่ได้ด้วยซ้ำ ไทเฮาว่าติดต่อเฉิงเอินกงดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ ฉวยโอกาสที่เวลานี้ฝ่าบาทต้องปลอบขวัญขุนนางใหญ่ คิดหาทางเลือกคนที่ไทเฮาไว้ใจได้หลายคนในหน่วยองครักษ์ ถึงเวลานั้นก็ให้มาเฝ้าภูเขาวั่นโซ่ว”
เฉาไทเฮาได้ยินแล้วก็ตาสว่างทันที สายตาที่มองหลี่เชียนฉายแววชื่นชมมากขึ้นอีกเล็กน้อย ความรู้สึกที่กระวนกระวายใจเมื่อครู่ก็สงบลงไปมากทีเดียว
ในยามที่มีอันตรายและมีภัยนี้ ข้างกายยังมีคนที่ไม่กลัวภัยข้างหน้า เยือกเย็นและควบคุมตนเองได้ มีความกล้าและมีแผนการสักคน ก็ถือว่าสวรรค์เหลือทางรอดไว้ให้นางทางหนึ่งแล้ว
นางก็ยิ่งไม่ควรยอมแพ้ถึงจะถูก!
