นางมองออกอย่างทะลุปรุโปร่งตั้งนานแล้ว
แต่จะทำอย่างไรให้จ้าวอี้เกรงกลัวนางล่ะ?
เฉาไทเฮาเงยหน้าขึ้น หางตากวาดผ่านนางในสาวคนหนึ่งที่ยืนอยู่หน้าม่านประตู
นางรู้สึกดีใจขึ้นมาทันที
ลืมเรื่องนี้ไปได้อย่างไร
นางตะโกนเรียกฮูหยินอันเฉิง แล้วถามว่า “เห็นซ่งเสียนอี๋หรือยัง?”
ซ่งเสียนอี๋ไม่ใช่คนประเภทที่นั่งรอความตาย ไม่งั้นนางก็คงจะไม่ไปพึ่งพาอาศัยเจียงเซี่ยนก่อน แล้วค่อยมาพึ่งพาอาศัยเฉาไทเฮาเช่นกัน เวลาสั้นๆ เพียงสองวัน ซ่งเสียนอี๋ก็ทำให้ฮูหยินอันเฉิงประทับใจมากแล้ว ฮูหยินอันเฉิงได้ยินเฉาไทเฮาถามถึงซ่งเสียนอี๋ก็เอ่ยอย่างปกป้องนางมากว่า “เด็กคนนั้นยังรู้ความมากทีเดียว ทำน้ำแกงเก๊กฮวยให้ไทเฮาอยู่ในห้องชาเพคะ!”
น้ำแกงเก๊กฮวยเป็นอาหารที่เหล่านางในในวังใช้จัดการกับความหิว ใช้ชาเก๊กฮวยที่ต้มเสร็จแล้วขจัดสิ่งเจือปน ต้มแป้งข้าวเจ้าที่ได้มาจากการโม่ข้าวสุก รสชาติหวานเล็กน้อย และยังแก้ร้อนในได้ด้วย บางครั้งชนชั้นสูงที่รับใช้ข้างกายรับประทานอาหารไม่ทันก็จะแอบต้มถ้วยเล็กๆ มารองท้องถ้วยหนึ่ง
เป็นคนฉลาดจริงๆ ด้วย
ไม่งั้นก็ไม่คงกล้าแฉเรื่องของจ้าวอี้กับแม่นมฟางต่อหน้านางเช่นกัน
เฉาไทเฮาชอบคนฉลาดมาโดยตลอด
“เจ้าให้นางมาพบข้า!” เฉาไทเฮาสั่ง “ข้ามีเรื่องจะคุยกับนาง”
ฮูหยินอันเฉิงขานรับและจากไป
ตอนที่หลี่เชียนเข้ามาก็เดินเฉียดผ่านซ่งเสียนอี๋ที่ออกมาจากตำหนักของเฉาไทเฮาไปพอดี
