ทว่าสายตาของซุนเต๋อกงกลับหยุดอยู่ที่เจียงเซี่ยนชั่วครู่ แล้วถึงเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เป็นเรื่องมงคลขอรับ! ไทเฮาตรัสว่า เวลานี้ฝ่าบาทโตแล้ว และถึงวัยที่จะแต่งตั้งฮองเฮาแล้ว ซึ่งไทเฮาช่วยรักษาอำนาจในการปกครองแคว้นให้ฝ่าบาทมาตลอดสิบปีก็ควรจะพักผ่อนและเสวยสุขกับการใช้ชีวิตสบายๆ ในช่วงบั้นปลายชีวิตแล้วเช่นกัน ดังนั้นตั้งแต่นี้ไปไทเฮาจะบำรุงพระวรกาย ส่วนงานในราชสำนักก็มอบให้ฝ่าบาทตัดสินใจทั้งหมด และจะมอบตราประทับของฮ่องเต้ให้ฝ่าบาท”
“ฝ่าบาทคิดถึงการทรงงานอย่างหนักกับการทุ่มเทความคิดและจิตใจของไทเฮาตลอดหลายปีนี้ ทรงกันแสงจนควบคุมพระองค์เองไม่ได้ อย่างไรก็ไม่ยอมรับสมบัติอันล้ำค่าของแคว้น”
“จนอ๋องเจี่ยนกับเหล่าราชเลขาธิการช่วยกันโน้มน้าว ฝ่าบาทถึงตกลง”
“อ๋องเจี่ยนกับเหล่าราชเลขาธิการพากันตามฝ่าบาทและไทเฮาไปที่ตำหนักเหรินโซ่วแล้ว อีกเดี๋ยวจะประทับตราพร้อมกัน และประกาศไปทั่วหล้า”
“นี่ก็เพราะวัดต้าเป้าเอินเหยียนโซ่วอยู่ห่างจากตำหนักเหรินโซ่วไกลเกินไปแล้วไม่ใช่หรือ? ฝ่าบาทจึงให้ฮูหยินทุกท่านไปอวยพรวันเกิดไทเฮาที่ตำหนักอี๋อวิ๋น ที่นั่นอยู่ใกล้ตำหนักเหรินโซ่ว แบบนี้ไทเฮาจะได้ไม่ต้องย้อนกลับมาที่วัดต้าเป้าเอินเหยียนโซ่วเช่นกัน…”
————————————–
[1] ปี้สี่ = ทัวร์มาลีนสีเขียว
[1] ปี้สี่ = ทัวร์มาลีนสีเขียว
