ลือกตา
เฉาเซวียนมาคารวะนาง
นางคารวะตอบอย่างเฉยชา วางตัวเงียบขรึมเหมือนท่านหญิงเจียหนานเมื่อก่อน
เฉาเซวียนไม่ได้ใส่ใจ
แต่คุณหนูใหญ่ไช่กับหานถงซินกลับมองนางอย่างอิจฉาริษยา
เจียงเซี่ยนลอบถอนหายใจ
พวกหานถงซินนี่ ต่อไปก็ติดต่อกันน้อยๆ เหมือนเมื่อก่อนดีกว่ากระมัง?
นางไม่ถนัดรับมือกับการโต้ตอบกันไปมาระหว่างผู้หญิงแบบนี้
เฉาเซวียนคุยกับท่านหญิงตงหยาง คุณหนูใหญ่ไช่กับหานถงซินล้อมอยู่ข้างกายท่านหญิงตงหยาง หานถงซินยังกอดแขนของมารดา และคุยกับเฉาเซวียนด้วยเสียงที่ทำให้คนรู้สึกทั้งหวานและเลี่ยน
เจียงเซี่ยนเบ้ปาก
มีฮูหยินอาวุโสมาคุยกับนาง
นางตอบอย่างเกรงใจและห่างเหิน
ไม่นาน ไปๆ มาๆ ที่นางกลายเป็นคึกคักกว่าท่านหญิงตงหยางเสียอีก
บางคนเจียงเซี่ยนยังจำชื่อกับฉายาได้ แต่จำหน้าไม่ได้ บางคนยังจำหน้าได้ ทว่ากลับจำชื่อไม่ได้ แต่สำหรับนางคนส่วนใหญ่ล้วนแปลกหน้ามาก นางจำชื่อได้ไม่หมด แล้วก็จำหน้าได้ไม่หมดเช่นกัน ดังนั้นนางถึงพบว่าไม่เพียงแต่มารดาของหวังจ้านและป้าสะใภ้ใหญ่ของนางที่ไม่มา เจี่ยนหวางเฟย[1]กับบรรดาลูกสะใภ้ของนางก็ไม่มาเช่นกัน
เจียงเซี่ยนจึงยิ่งรู้สึกเบื่อแล้ว
ยังดีที่ทักทายกันไม่นาน เสียงฟาดแส้ก็ดังขึ้นข้างนอก
ฮ่องเต้คงจะออกมาแล้ว
พวกผู้หญิงต่างพากันไปที่ตำหนักไผอวิ๋นที่อยู่ข้างหลัง
มีแต่เฉาเซวียนกับเจียงเซี่ยนที่อยู่ที่อุโบสถ
เฉาเซวียนมองเจียงเซี่ยน สีหน้าฉายแววแปลกใจ
เจียงเซี่ยนถึงรู้ตัวว่าตนเอ
