งยืนผิดที่…เวลานี้นางยังเป็นสตรีธรรมดา ควรจะตามพวกท่านหญิงตงหยางไปรอที่ตำหนักไผอวิ๋น และยกอุโบสถให้กับเชื้อพระวงศ์และขุนนางทั้งราชสำนัก
ทว่าแบบนี้ นางก็จะไม่ได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่อุโบสถน่ะสิ
นางคิดแล้วก็ถอยออกไป แต่นางไม่ได้เดินไปไกล ทว่ายืนอยู่บนขั้นบันไดตรงประตูหลังตำหนัก
ไม่นาน เสียงฟาดแส้ก็ดังขึ้นเป็นครั้งที่สอง
มีขันทีเข้ามาจัดการสถานที่ แล้วก็มีชนชั้นสูงที่มีบรรดาศักดิ์กับขุนนางระดับสูงบางส่วนเริ่มเข้ามาเตรียมอวยพรวันเกิดเฉาไทเฮาเช่นกัน
เจียงเซี่ยนคิดแล้วก็ไปตำหนักไผอวิ๋นดีกว่า
นางอยู่ที่นี่ หากเจอขุนนางคนไหนเข้าก็คงไม่ใช่เรื่องดีนัก
—
เข้าไปในตำหนักไผอวิ๋น เจี่ยนหวางเฟยไม่อยู่ ตามลำดับศักดิ์ ท่านหญิงตงหยางกับท่านหญิงอู่หยางก็นั่งตำแหน่งประมุข
ท่านหญิงตงหยางกำลังจะหาเจียงเซี่ยน
พอเจอเจียงเซี่ยนก็รีบยิ้มพลางเรียกนางมา “เจ้าก็นั่งกับพวกเราเถอะ?”
เจียงเซี่ยนเป็นท่านหญิงเหมือนกับพวกนาง ทว่าอย่างแรกนางยังไม่แต่งงาน ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาผู้หญิงที่ยังไม่แต่งงานก็ฐานะสูงกว่าผู้หญิงที่แต่งงานแล้วมาตลอด อย่างที่สองความสัมพันธ์ทางสายเลือดใกล้ชิดกับจ้าวอี้มากกว่า แม้จะสกุลเจียง แต่หากไม่มีลำดับศักดิ์กดทับอยู่ คนที่ควรจะนั่งตำแหน่งประมุขในวันนี้ก็คือนาง เจียงเซี่ยนเติบโตในวังตั้งแต่เด็ก ใครควรนั่งตรงไหน ใครควรยืนตรงไหน สลักอยู่ในกระดูกแล้ว ดังนั้นกวาดตาผ่านครั้งเดียวก็รู้แล้ว
ของที่นางสมควร
