เจียงเซี่ยนรู้นิสัยของเจียงลวี่เป็นอย่างดี เมื่อก่อนตอนที่นางเป็นไทเฮาผู้สำเร็จราชการแทน เขายังกังวลแทบทุกสิ่งทุกอย่างแทนนาง นางแค่นั่งถือตราประทับของฮ่องเต้ประทับตราอยู่ตรงนั้นอย่างสบายใจก็พอ ยิ่งกว่านั้นเวลานี้นางยังเป็นแค่เด็กสาวที่ยังไม่มีคู่หมั้นคู่หมาย
นางถามอย่างละเอียดว่าลุงของนางอยู่ที่ไหน? เฉาไทเฮาอยู่ที่ไหน? มีใครอยู่เป็นเพื่อนข้างกายเฉาไทเฮาบ้าง? วันนี้อวยพรวันเกิดแล้ว เฉาไทเฮายังอยู่ที่วัดต้าเป้าเอินเหยียนโซ่วเช่นเดิมหรือไปอยู่ที่อื่น?
ถามมามากแล้ว เจียงลวี่ก็เอ่ยอย่างเลี่ยงไม่ได้ว่า “เรื่องพวกนี้ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าควรยุ่ง วันนี้อวยพรวันเกิดเฉาไทเฮาแล้ว เจ้าก็กลับไปวังฉือหนิงอย่างสบายใจก็พอแล้ว ไทฮองไทเฮาจะได้ไม่เป็นห่วง สองวันหนึ่งคืนนี้เจ้าไม่อยู่ ยังไม่รู้ว่าไทฮองไทเฮานอนหลับหรือไม่?”
เขาไม่พูด เจียงเซี่ยนก็คิดจะล่องเรือตามน้ำกลับไปพรุ่งนี้วันนี้เช่นกัน
นางยิ้มพลางตอบว่า “ได้” ทั้งสองคนคุยเล่นกันอีกเล็กน้อย เจียงลวี่เห็นว่าสายแล้ว จึงกำชับนางว่าไม่จำเป็นต้องรีบขนาดนั้น ดื่มชาและกินของว่างเล็กน้อย แล้วไปให้ถึงก่อนอวยพรวันเกิดก็ พูดจามีสาระไม่กี่คำ แล้วก็ลุกขึ้นขอลาเลย
เจียงเซี่ยนยิ้ม พลางส่งเจียงลวี่ออกไปข้างนอก และถามเขาก่อนจะแยกกัน “ท่านคิดจะทำอะไรหลังจากนี้?”
ชาติก่อนหลังจากจ้าวอี้ว่าราชการด้วยตนเอง เจียงลวี่เคยเป็นผู้บัญชาการกองบัญชาการปัญจทิศรักษาพระนครอยู่ระยะห
