ียงเซี่ยน “พวกเราก็ไป…”
เจียงเซี่ยนพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจนัก ทว่าคำพูดที่เอ่ยออกมานั้นกลับไม่ได้ดีขึ้นแม้แต่นิดเดียว “ไว้อวยพรวันเกิดแล้วค่อยว่ากัน”
หานถงซินได้ยินก็ไม่ค่อยพอใจขึ้นมา
นางอยู่บ้านก็เป็นแก้วตาดวงใจเช่นกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งยังมีตาแบบอ๋องเจี่ยน แม้แต่เฉาไทเฮาก็ทำลายกฎและแต่งตั้งให้นางเป็นท่านหญิง
“เดี๋ยวพวกท่านแม่จะไปดูงิ้วที่ตำหนักอี๋เล่อ ถ้าเจ้าไม่ไปกับพวกเรา ข้าจะต้องถูกท่านแม่จับไปตำหนักอี๋เล่อเป็นเพื่อนพวกนางอย่างแน่นอน” หานถงซินเอ่ย “พี่ไช่บอกว่า พวกพี่ชายของนางก็จะไปดูกายกรรมที่ตำหนักเที่ยวหย่วน พวกเราก็ไปด้วยกันเถอะ!”
เจียงเซี่ยนได้ยินแล้วก็ยิ้มเยาะในใจ และเอ่ยว่า “เฉิงเอินกงไปหรือไม่? เจ้าไม่รู้หรือว่าข้าเกลียดเขาที่สุด? หากเขาไป ข้าก็ไม่ไป!”
ใบหน้าของหานถงซินเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีดทันที
เจียงเซี่ยนก้มหน้าดื่มชา พลางนึกถึงเฉาเซวียน
อวยพรวันเกิดเสร็จ ก็เกรงว่าเขาคงจะไม่ว่างไปดูกายกรรมแล้วเช่นกัน
เฉาไทเฮาจะต้องสั่งหลานชายเพียงคนเดียวของตนเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างแน่นอน
หานถงซินจากไปอย่างโมโห นางลากคุณหนูใหญ่ไช่ไปพลางชี้มาที่เจียงเซี่ยนและแอบซุบซิบข้างเสาของตำหนักข้าง
คุณหนูใหญ่ไช่มองเจียงเซี่ยนอย่างตกใจ แล้วนัยน์ตาก็ฉายแววเคารพนับถือ พลางเอ่ยกับหานถงซินเสียงเบาว่า “ข้าก็บอกเจ้าแล้วว่าแบบนี้ไม่ดี เจ้าก็จะล่อลวงให้นางทำผิดไปด้วยให้ได้ ก็ไม่แปลกที่นางจะโกรธเช่นกัน ข้าว่าพวกเ
