เจียงเจิ้นหยวนมองสีหน้าที่ดีใจเหมือนเด็กของจ้าวอี้ ครู่หนึ่งก็สงสัยมากว่าการมอบบ้านเมืองให้จ้าวอี้ปกครองนั้นเป็นทางเลือกที่ถูกต้องหรือไม่
ทว่ามาถึงขั้นนี้แล้ว ต่อให้จ้าวอี้ไม่เหมาะสม เขากับเหล่าคนที่สนับสนุนจ้าวอี้ก็ทำได้เพียงลากจ้าวอี้ไปข้างหน้าแล้วเช่นกัน
เขาคารวะจ้าวอี้อย่างนอบน้อมหนึ่งครั้ง แล้วเอ่ยเสียงทุ้มว่า “ฝ่าบาทลองเกลี้ยกล่อมไทเฮาดีๆ ไม่ว่าอย่างไรไทเฮาก็เป็นผู้ให้กำเนิดฝ่าบาทเช่นกัน ไทเฮาจะต้องมอบอำนาจคืนให้ฝ่าบาทแน่พ่ะย่ะค่ะ”
นี่เป็นคำพูดที่ไร้สาระอย่างสิ้นเชิง
เฉาไทเฮาไม่มีทางที่จะปล่อยอำนาจในมือเพราะคำพูดเพียงไม่กี่คำของจ้าวอี้อย่างแน่นอน
ดูจากประวัติศาสตร์ ไม่มีไทเฮาที่สำเร็จราชการแทนสามารถมอบอำนาจคืนให้ฮ่องเต้ได้อย่างสมบูรณ์สักคน ไม่อย่างนั้นก็เหมือนสูญเสียแม่ทัพที่มีอาวุธไป และทำได้เพียงก้มหน้ารับคำสั่งต่อหน้าศัตรู ไม่มีความสามารถในการปกป้องตนเองแล้ว
แต่เขาไม่อาจพูดมากไปกว่านี้ได้ อย่างน้อยเขาก็ไม่อาจพูดจายุยงให้แม่ลูกแตกคอกันได้
เรื่องแบบนี้มอบให้พวกขุนนางฝ่ายบุ๋นและวังจี่เต้าจากสำนักราชเลขาธิการแล้วกัน
เจียงเจิ้นหยวนเอ่ยว่า “ฝ่าบาท ข้างพระวรกายไทเฮายังมีขันทีที่ร่างกายแข็งแรงอีกหลายคน กระหม่อมจะไปจับตัวเดี๋ยวนี้ ส่วนเรื่องอื่น…ฝ่าบาทปรึกษากับอ๋องเจี่ยนและราชเลขาธิการวังดีกว่าพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมเป็นเพียงแม่ทัพ เรื่องบางเรื่องอาจจะไม่ได้คิดให้รอบคอบและถูกต้อง”
จ้าวอ
